หนึ่งประเทศสามประมุข

ต้นสมัยชุนชิว รัฐจิ้นได้ผนวกดินแดนของรัฐเล็กๆบางรัฐ ที่อยู่ใกล้เคียงจนกลายเป็นรัฐใหญ่ ในการยุทธครั้งหนึ่ง กษัตริย์เซี่ยนกงแห่งรัฐจิ้นชิง ได้สามงามนางหนึ่งนามลี่จวี และได้แต่งตั้งนางขึ้นเป็นฮูหยิน ต่อมา ฮูหยินลี่จวีได้ให้กำเนิดพระโอรส ตั้งพระนามว่าซีฉี.

ฮูหยินลี่จวีเป็นหญิงสาวที่มากด้วยแผนกโลบาย นางทั้งสาวและสวย อีกทั้งประจบสอพลอเก่ง จึงเป็นที่โปรดปรานของกษัตริย์จิ้นเซี่ยนกงยิ่งนัก นางถึงกับคิดจะถอดถอนตำแหน่งมกุฏราชกุมารของพระโอรสเซินเซิง แต่งตั้งซีฉีพระโอรสของนางขึ้นแทน แต่นางหวั่นเกรงว่าบรรดาขุนนางจะไม่ยินยอม จึงเสแสร้งเตือนกษัตริย์จิ้น เซี่ยนกงทรงอย่าได้ถอดถอน ทำให้กษัตริย์จิ้นเซี่ยนกงโปรดปรานหลงใหลในตัวนางยิ่งขึ้น.

ฮูหยินลี่จวียังมีเรื่องวิตกอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งก็คือ มกุฏราชกุมารเซินเซิงมีความใกล้ชิดสนิทสนมกับจ้งเอ่อและอี้อู๋พระเชษฐาต่างมารดายิ่งนัก ดังนั้น นางแอบร่วมวางแผนกับเหลียงหวาง และตงกวนหวางขุนนางที่กษัตริย์จิ้นเซี่ยนกงโปรดปราน โดยให้ไปยุแหย่เจ้าชายทั้งสามให้แตกความสามัคคีกัน เพื่อพระโอรสของนางจะได้สืบตำแหน่งกษัตริย์ในที่สุด โดยได้วางแผนให้เจ้าชายทั้งสามห่างไกลจากกษัตริย์จิ้นเซี่ยนกง เพื่อให้พ่อลูกเกิดความเหินห่างกัน.

เหลียงหวางและตงกวนหวางทูลต่อกษัตริย์จิ้นเซี่ยนกงว่า"ฝ่าบาทควรให้มกุฏราชกุมารเซินเซิงไปรักษาการณ์ที่ชวีอั้วเมืองที่ตั้งศาลเจ้าบรรพ บุรุษ ส่วนจ้งเอ่อและอี้อู๋แยกย้ายกันไปรักษาการณ์ที่ผู่และชวี ซึ่งเป็นตำบลทางชายแดน พระองค์ทรงบัญชาการอยู่ส่วนกลาง มีเจ้าชายทั้งสามแยกย้ายรักษาการณ์ตามเมืองสำคัญ เช่นนี้แล้ว ดินแดนของประเทศก็ไม่มีวันสูญเสียเด็ดขาด".

เวลานั้น ที่ผู่และชวีล้วนเป็นดินแดนที่ว่างเปล่า กษัตริย์จิ้นเซี่ยน กงจึงมีรับสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่นามซื่อเหว่ยไปช่วยสร้างเมือง ครั้นซื่อเหว่ยไปถึงที่นั่นก็สั่งผู้คนช่วยกันสร้างเมืองอย่างง่ายๆ ก็แล้วเสร็จ มีคนถามเขาว่า"เมืองที่ท่านสร้างนี้คงไม่มั่นคงนัก" เขากล่าวยิ้มๆว่า "อีกไม่กี่ปีที่นี่ก็เป็นเมืองของศัตรู สร้างมั่นคงไปทำไมกัน" ครั้นอี้อู๋รู้เรื่องนี้เข้า ก็ไปทูลต่อกษัตริย์จิ้นเซี่ยนกง พระองค์จึงทรงส่งคนไปตำหนิต่อว่าซื่อเหว่ย ซื่อเหว่ยได้เขียนกวีบทหนึ่งมีความว่า"ขุนนางผู้มียศศักดิ์มีมากมายเฉกเช่นขนเส้นมังกร ประเทศหนึ่งมีประมุขสามคน ข้าพเจ้าควรปฏิบัติตามคำบัญชาของใครนะ?"

นิทานเรื่องนี้เป็นบันทึกตอนหนึ่งในหนังสือ"จั่วจ้วน" ต่อมาผู้คนได้นำคำพูดในบทกวีของซื่อเหว่ยที่เขียนว่า"ประเทศหนึ่งมีประมุขสามคน"มาผูกเป็นสำนวน โดยบรรยายให้เห็นว่ามีผู้บริหารมากเกินไป มีความเห็นแตกต่างกัน คำสั่งไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไม่ทราบว่าจะทำยังไงดี สำนวนนี้ภาษาจีนอ่าน
一国三公 ว่า อี กว๋อ ซาน กง " " เข้าทำนองที่สำนวนไทยว่า "มากหมอมากความ" คือมากคนก็มากเรื่อง.

คัดลอกมาจาก http://thai.cri.cn