ชิงช้าสวรรค์ของอาปาไหง่
เขียนโดย ป้าจี้ เมื่อ จันทร์, 05/12/2011 - 18:07.
ได้ติดตามงานเขียนของคุณ Xjungrai เรื่องหยุ่งเต็กหลุ่งแล้วรู้สึกกินใจมาก จากเด็กกำพร้าที่ไม่มีเชื้อสายฮากกากลับกลายเป็นฮากกามากกว่าบางคนเสียอีก โดยเฉพาะตอนที่เขาร้องเพลงเงี๊ยดกวงกวงให้แม่ฟังตอนป่วยหนักซึ่งตรงกับเรื่องจริงที่เกิดกับอาปาของไหง่ (ซึ่งไหง่ได้เขียนไว้ในเรื่องเงี๊ยดกวงกวงของอาปาไหง่) นั่นย่อมเป็นเครื่องยืนยันได้ว่า เพลงนี้เป็นเหมือนจิตวิญญาณของคนฮากกาโดยแท้จริง ขอขอบคุณอากอXjungrai ที่ได้แปลงานเขียนดีๆอย่างนี้ให้ชาวเวปฮากกาอ่าน
ไหง่ว่าหากจะปลูกฝังชิปฮากกาให้ลูกหลานของท่านก็ควรทำตั้งแต่เขายังเด็ก ด้วยวิธีง่ายๆก็คือให้เขามานั่งบนหลังเท้าทั้งสองข้างและกอดขาของคุณไว้ แล้วคุณก็แกว่งเท้าขึ้น-ลงๆ พร้อมกับร้องเพลงเงี๊ยดกวงกวงให้ตรงกับจังหวะเพลง (คุณสิทธิพรแห่งนครสวรรค์เรียกการละเล่นแบบนี้ว่าย้ำๆโจ้ก) แต่ไหง่ขอเรียกว่าชิงช้าสวรรค์ และเมื่อเขาโตขึ้นเพลงซานกอเงี๊ยดกวงกวงก็จะติดอยู่ในตัวเขาตลอดไป
|
hakka@hakkapeople.com
คุณความดี แด่บรรพชนและชาวฮากกาที่ฮึกเหิม
www.hakkapeople.com
เงียดกวงกวง " สัญญา" แห่งความเป็นฮากกา
พอไหง่ได้อ่านถึงตอนที่หยุ่งเต็ดหลุง ( โสว่งเต๋อหลง ) เล่าว่าได้ร้องเพลงเงียดกวงกวงให้งาเมกี่ฟังในห้องไอซียูทำให้ความดันโลหิตของงาเมกี่เพิ่มขึ้นอย่างน่ามหัศจรรย์ ซึ่งหยุ่งเต็ดหลุ่งได้เล่าเรื่องนี้ไว้ในหลายๆที่ ในสารคดีของcctvก็ปรากฏนั้น พอถึงตอนนี้ไหง่นึกถึงงาปาของป้าจี้ขึ้นมาทันทีและกำลังคิดที่จะเขียนถึงประเด็นนี้ พอดีป้าจี้ได้เขียนขึ้นมาก่อน ซึ่งไหง่เคยบอกว่านี่แหละเงียดกวงกวงได้เข้าบันทึกเข้าสู่ความจำในระดับ " สัญญา " ซึ่งความจำระดับนี้ตามหลักพระพุทธศาสนาเขาว่ามันจะอยู่ลึกกว่าความจำตามปรกติ ซึ่งไหง่ได้อธิบายแบบอาศัยความจำในเครื่องคอมพิวเตอร์ว่า ความจำระดับสัญญาเป็นเมมโมรี่แบบ " RAM " ลบไม่ได้แม้ชักปลั๊กออก
ไหง่จึงมีแนวความคิดว่าน่าจะมีการเขียนเนื้อเพลงเงียดกวงกวงเป็นภาษาไทย แจกแจงไปหลายๆสำเนียงของภาษาฮากกาเช่น สำเนียงเกียดหยอง , สำเนียงฟุ้งสุ้น , สำเนียงไท้ปู , สำเนียงฮิลแหน่น , สำเนียงหมอยแย้น ส่วนมากไหง่เห็นร้องกันได้แต่ไม่ค่อยสมบูรณ์และถูกต้อง เพื่อช่วยจรรโลงจิตวิญญาณของความเป็นฮากกาให้มากยิ่งขึ้น
ว่าแต่ว่าตอนนี้จิตวิญญาณของความเป็นฮากกาในฐานะเป็นผู้อพยพของป้าจี้ได้สิ้นสุดลงหรือยัง หรือถ้าจะพูดแบบฟังง่ายๆคือ กลับบ้านหรือยังครับ
ป้าจี้ ฮากกาผู้อพยพ
เห็นด้วยกับคุณวีฟัดเรื่องเขียนซานกอเงี๊ยดกวงกวงเป็นภาษาไทยในสำเนียงของฮากกาต่างๆอย่างเต็มที่ ด้วยลูกหลานฮากกาส่วนใหญ่อ่าน-เขียนภาษาจีนไม่ได้ แต่ความเป็นฮากกายังอยู่ในตัวเขาเหล่านั้น ไม่ต้องอื่นไกลน้องชายของไหง่เองพูดฮากกาไม่ได้ แต่ก็ยังรู้จักเพลงนี้ดี เพราะอาปาไหง่ร้องให้ฟังตั้งแต่เกิด
อาจี้ยับแห่งสวนผึ้งบอกว่าไหง่คือตัวตนของคนฮากกา(เพราะอพยพหนีน้องน้ำมาถึงราชบุรี) ทำให้ไหง่ภาคภูมิใจไม่เบา ซึ่งการเดินทางครั้งนี้กลับได้กัลยาณมิตรอย่างคุณวีฟัด อาจี้ยับเหี่ยนจีน กับคุณฉินซิ่วฉุกซึ่งล้วนเป็นสมาชิกเวปฮากกา(ราชบุรี)ที่เปี่ยมล้นด้วยน้ำใจ ให้ความดูแลช่วยเหลือตลอด
ตอนนี้ป้าจี้กลับไปล้างบ้านค่ะ แต่ยังไม่ได้กลับไปอยู่เพราะมันทั้งเหม็นทั้งสกปรกมาก ก็คงไปไป-มามา ระหว่างกทม.กับสมุทรสาครให้สมกับเป็นฮากกาไงคะ(ผู้อพยพตัวจริง) อิ อิ อิ