เจิงจื่อ 曾子 ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็น จอมปราชญ์ของชาวจีน ต้นตระกูล เซี่ยงเจ๊น

 บทที่ 14 หยุดรถเพราะแม่ 

มีอยู่ครั้งหนึ่ง เิจิงจื่อ ออกเดินทางไปยังรัฐเจิ้ง จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ชื่อว่า ตรอกชนะแม่ เจิงจื่อคิดว่าในฐานะที่เป็นมนุษย์คนหนึ่ง  ก็ต้องกตัญญูต่อบิดามารดา ไฉนเลยจะแสดงความอวดอ้างต่อหน้ามารดาได้ ดังนั้นแล้วจึงชักรถม้ากลับอ้อมไปทางอื่น ผู้คนบนท้องถนนจึงสรรเสริญในคุณธรรมของ เจิงจื่อ

บทที่ 17 ทบทวนสามประการ

เจิงจื่อให้ความสำคัญกับการเอาใจใส่ตนเองเป็นพิเศษ มีข้อเรียกร้องต่อตนเองและพยายามพัฒนาตนเองอย่างเข้มงวด  ท่านกล่าวว่า ทุกวันข้าพเจ้าจะต้องทบทวนตนเองหลายครั้งว่าเมื่อทำงานให้ผู้อื่นนั้น เราพยายามอย่างเต็มที่แล้วใช่หรือไม่ เมื่อคบค้ากับมิตรสหายนั้น เราได้จริงใจแล้วใช่หรือไม่   วิชาที่ครูถ่ายทอดให้นั้นเราได้ทบทวนแล้วใช่หรือไม่

บทที่ 18 ขยันหมั่นเพียร

เจิงจื่้อศึกษาเล่าเรียนได้ผลดีเป็นพิเศษ ท่านกล่าวว่า สุภาพชนควรใช้เวลาอันมีค่าเพื่อศึกษาเล่าเรียน เมื่อมีเวลาที่เหมาะสมก็ควรศึกษาเล่าเรียน สำหรับปัญหาที่ยากเข็ญนั้น ไม่ต้องหลบเลื่ยง ส่วนปัญหาที่ง่ายดายนั้น ก็ต้องไม่ปล่อยผ่านพ้นไป เพื่อที่จะขัดเกลาตนเอง ในยามกลางวันไม่ว่าการงาน หรือการเรียนจะยุ่งเพียงใด ยามกลางคืนก็ต้องทบทวนพฤติกรรมตนเองว่าถูกต้องเหมาะสมหรือไม่

บทที่่ 19  ไต่ถามอาจารย์

เมื่อครั้งที่เจิงจื่อเป็นนักเรียนนั้น กับเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมานั้นจะต้องทำให้เข้าใจชัดเจน ท่านกล่าวว่า เมื่อไม่รู้ก็ต้องศึกษา เมื่อสงสัยก็ต้องซักถาม เมื่อคิดจะไปให้ถึง ก็ต้องถือเอาผู้มีคุณธรรมเป็นแบบอย่าง  ทุกครั้งที่ท่านอยู่ข้างกาย ขงจื้อ ล้วนตั้งคำถามมากมาย

บทที่ 21  วิธีศึกษา  (ผมเองชอบบทนี้มาก )

อย่างไรจึงจะสามารถศึกษาได้สัมฤทธิ์ ข้อเรียกร้องของเจิงจื่อที่มีต่อตนเองคือ  สุภาพชนศึกษาเล่าเรียนแล้ว ก็กลัวว่าศึกษายังไม่มากพอ เมื่อศึกษาได้มากแล้ว ก็กลัวว่ายังไม่ได้ใส่ใจฝึกฝน เมื่อใดฝึกฝนแล้ว ก็กลัวว่ายังไม่เข้าใจถ่องแท้ เมื่อเข้าใจไม่ถ่้องแท้ ก็กลัวว่าไม่อาจนำมาใช้ได้ในทางปฏิบัติ เมื่อสามารถนำมาใช้ในทางปฏิบัติแล้ว สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดคือ การถ่อมตัว  สุภาพชนเมื่อศึกษาเล่าเรียนแล้วสามารถบรรลุหลักห้าประการนี้ ถือว่าใช้ได้แล้ว

ที่มา . หนังสือประวัติและผลงาน จงเซิ่งกงเจิงจื่อ มูลนิธิศิริจันทร์็สัมพันธ์ฺ  บรรยายไทยโดย  อ.ปรีดา อัครจันทโชติ

อ่านแล้วรู้สึกภาคภมูิใจ ในบรรพบุรุษมากครับ ถึงแม้ผมจะเป็นคนรุ่นหลัง ขอขอบคุณสำหรับบทความดีๆมากนะครับ

บทที่ 24 ปัญหาศรัทธาธรรม

เจิงจื่อ ขอรับการชี้แนะจากเยี่ยนจื่อ ว่า  ในยุคโบราณเคยมีคนแบบนี้ไหม คนที่เบื้องบนไม่กล้าทัดทานกษัตริย์  เบื้องล่างไม่คำนึงถึงไพร่ฟ้า  กลับหลบเร้นอยู่ในเขาลึก  แล้วกลายเป็นผู้ทรงศีลธรรม    เยี่่ยนจื่อ ตอบว่า คนเหล่านี้ได้แต่อ้างคำพูดไปเปล่า ๆ  เบื้องบนไม่กล้าทัดทานกษัตริย์  เบื้องล่างไม่คำนึงถึงไพร่ฟ้า  กลับหลบเร้นกายในเขาลึก  คนแบบนี้ไฉนเลยจะกลายเป็นผู้ทรงศีลธรรมไปได้เล่า

(ความหมาย ก็คือ คนที่จะนับได้ว่าเป็นผู้ทรงศีลธรรม จะไม่เพิกเฉย นิ่งดูดาย เขาจะไม่หลบจากผู้คน  เขาจะให้ความใส่ใจไพร่ฟ้าประชาชน  กล้าทัดทานสิ่งที่ผู้ปกครองทำไม่ถูก ตามธรรมนองคลองธรรม)

บทที่ 25  วาทะของเยี่ยนจื่อ

เจิงจื่อกำลังจะออกจากรัฐฉี กลับสู่้รัฐหลู่  เยี่่ยนจื่อได้มาส่งและกล่าวว่า มอบทรัพย์สินแก่ผู้คน  มิสู้มอบคำพูดที่มีประโยชน์  รากดอกกล้วยไม้ที่แช่ในเต้าเีจี้ยวเนื้อกวาง  เมื่อเวลาล่วงเลยไปอาจพอเพียงแลกม้าได้หนึ่งตัว  ทั้งนี้มิใช่ว่ารากดอกกล้วยไม้มีรสชาติ หากแต่เต้าเจี้ยวเนื้อกวางที่แช่ต่างห่าง  ที่มีรสชาติ ฉะนั้นแล้วสุภาพชน  เมื่อหาที่พักอาศัยจึงพึงเลือกสถานที่  ออกเดินทางพึงเลือกทิศทาง  รับราชการจึงพึงเลือกกษัตริย์

(หมายถึง คำแนะนำที่ดี มีค่ากว่าเงินทอง  เปรียบเสมือนให้ปลากับ สอนวิธีหาปลา  คำแนะนำที่ดีจะมีสร้างคุณประโยชน์มากมาย หากนำไปปฏิบัติ เปรียบรากดอกกล้วยไม้ กับเต้าเจี้ยว เมื่อต่างแยกกัน คุณค่าแต่ละอย่างมีเพียงน้อยนิด แต่พอเอาทั้งสองอย่างมาอยู่รวมกันกลับเพิ่มค่าขึ้นมาอย่างมาก ดังนั้น คนฉลาดต้องเลือกอยู่ในที่ที่เหมาะสม  เดินทางในทิศทางที่ถูกต้อง  แม้จะรับราชการก็ต้องเลือกผู้ปกครองที่ดี จึงจะเกิดคุณค่าอย่างเพิ่มพูน  -อธิบายความโดย นิธิวดี มณีวัฒนา)

บทที่ 28  ปฏิเสธของกำนัล

กษัตริย์แห่งรัฐหลู่  ได้ยินว่า เสื้อผ้าของเจิงจื่อ ทั้งเก่าและขาด  จึงให้คนนำของมาประทาน  แต่เจิงจื่อยืนยันที่จะปฏิเสธ  ท่านกล่าวว่า  ผู้รับของกำนัลที่ผู้อื่นหยิบยื่นให้  มักจะต้องเกรงกลัวผู้มอบให้ตน  ผุ้มอบของกำนัลให้ มักจะรับแกผู้รับของจากตน  พระราชทานของกำนัลโดยไม่รังแกข้าพเจ้า  แต่ข้าพเจ้าจะไม่เกรงกลัวพระองค์ได้หรือ ..

ท่านเป็นบรรพบุรุษของคนแซ่ 曾 ด้วย
ถ้าไม่มีท่านไหงก็คงไม่เกิด ^  ^