ตอนที่ 1 เกือบออกจากสนามบิน ซัวเถาไม่ได้

คณะเรา ได้เดินทางไปถึงสนามบินซัวเถา เครื่องบินลงจอดโดนสวัดิภาพ ตามเวลาท้องถิ่นประมาณ 15 นาฬิกา (เวลาท้องถิ่นจะเร็วกว่าเวลาประเทศไทย 1 ชม. จึงต้องตั้งเข็มนาฬิการใหม่ให้เป็นปัจจุบัน)

ระหว่างทางเดินจากเครื่องมาเข้าอาคาร ได้พูดคุยกับผู้โดยสารกลุ่มหนึ่ง เขาว่าเป็นคนปูแถวไฉ่ (บ้านเดียวกับบรรพบุรุษเราเลย) ไปเที่ยวเมืองไทยเพิ่งกลับ แถมแซ่เดียวกันอีก (ก็แหงๆอยู่แล้ว คนปูแถวไฉ่เขาแซ่ฉีกันทั้งบางนิ) พอรู้ว่าเป็นเครือญาติ (สายไหนก็ไม่รู้) เขาก็ถามเราว่าจะไปไหน พอบอกว่าจะไปทองคัง เขาเขารีบชวนเลยว่าไปกับเขาไหม เขามีรถ จะส่งให้ถึงหมู่บ้าเลย เราก็ตอบได้เพียงว่า ขอบคุณคณะเราก็มีคนมารอรับเหมือนกัน แต่ก็ยังพูดคุยกันอยู่ตลอดทางด้วนมิตรไมตรีเป็นอย่างดี

จากประสพการณที่ที่เคยผ่านมาทางด่านนี้ รู้สึกว่าค่อนข้างจะเข็มงวดกว่าสนามบินอื่นๆ มีกฎเหล็กหยุมหยิม รวมทั้งห้ามถ่ายรูป(ให้เขาเห็น)ด้วย และเจ้าหน้าที่ก็ไม่ค่อยยิ้มพูดเสียงห้วนๆต่างหาก แต่มาคราวนี้พวกเขายิ้มแย้ม พูดคุยทักทายดีมาก แต่ก็ยังเห็นประตูเหล็กยืดๆอันเก่าสีมอๆ อยู่ที่ทางเข้าด่านตรวจเหมือนเดิม (ไม่กล้าถ่ายรูปมาให้ดู)

เมื่อทุกคนผ่านได้ไม่มีปัญหาใด ยกเว้นของในกระเป๋าขาตั้งกล้อง ที่เป็นท่ออลูมิเนียมหลายท่อประกอบกันอยู่ ที่โหลดขึ้นเครื่องมาในฐานะของ Oversize ที่ยังติดอยู่ที่ด่าน ที่พลอยทำให้ทุกคน ต้องถูกเชิญไปในห้องเขาด้วย เจอข้อหาว่ามากระทำการถ่ายทำในจีนโดยไม่ขออนุญาตเสียก่อน จึงต้องเจรจาต่อรองกันอยู่นานด้วยภาษาที่ไม่แข็งแรง ก็ยังไม่สำเร็จจนสุดท้ายก็สามารถผ่านได้ โดยส่งตัวแทนออกไปเรียกไกด์ท้องที ที่มารอรับเราให้เข้ามาช่วยเจรจาต้าอ่วย โดย จนท. เขาขอจดหมายเลขพาสสปอร์ด(พอเป็นพิธี) แล้วกำชับว่าเวลาไปถ่ายทำที่ไหน อย่าให้มีเรื่องมีราว นะจะบอกให้ แล้วในที่สุด ก็ออกมาได้เสียที มาพบกับรถตู้ที่จะนำเราไปตลอดเส้นทาง

เมื่อเริ่มออกเดินทางจากสนามบินซัวเถาก็เย็นมากแล้ว จะรีบไปตรงเมืองเฟิงสุ่น(ทองคัง) เพื่อให้ทันบรรยากาศยามเย็น ที่ต้องใช้เวลาเดินทางชั่วโมงกว่าๆ ซึ่งไปทางเดียวกันกับเหมยโจ (หมอยแหย้น) พอรถเริ่งเคลื่อน คุณจุกตากล้องของเราก็เริ่มทำหน้าที่ทันทีเก็บภาพทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่หน้าโชเฟอร์

ลืมแนะนำทีมงานสมทบ ที่ทางคุณเต่า(ดรีมแทรเวิลเซอร์วิส) จัดหามาให้ มารอพบที่ซัวเถา 2 ท่านคือ คุณโทนี่ เป็นไกด์และล่ามตลอดเส้นทาง คุณโอหยังเม้งเป็นสารถีพร้อมรถตู้ 15 ที่นั่ง ทั้งสองท่านเป็นชาวซัวเถา ซึ่งไกด์ของเราพูดไทยได้ชัดเจนมาก ซึงเมื่อเขาคุยกับคนขับรถจะใช้ภาษาแต้จิ๋วเป็นพื้นฐาน แต่เวลาติดต่อการงานจะใช้ภาษาจีนกลาง และยังใช้ภาษากวางตุ้งได้ ยกเว้นภาษาฮากกา จะมีไกด์ท้องถิ่นอีกคนที่ชำนาญในพื้นที่ของชาวฮากกาโดยเฉพาะ (จะไปรับที่เหมยโจ ในวันหน้า ที่จะผ่านเหมยโจไปหย่งติ้ง)

แล้วในตอนต่อไป ที่จะมาเล่าต่อคือภาพบรรยากาศในเมืองทองคัง ดินแดนน้ำแร่ บ่อน้ำร้อนคุณภาพดี ของชาวฮากกา โปรดอดใจรอติดตามในตอนต่อไปนะคร๊าบ (กำลังจะได้เข้าเรื่องเสียทีในตอนหน้า หลังจากเกรินนำมาซะยืดยาว ดึงเกมไปได้สองตอนแล้ว 555)