น้องใหม่รบกวนขอทราบที่อยู่ของบรรพชน

จีนกลาง: za2gong1 จ๋ากง ครับ.

หมายเหตุ: คำฮากกาที่อาจปรากฏในข้อความข้างต้น เป็นสำเนียง 'ปั้นซั้นขัก' ของผู้เขียน.

ไม่รู้เหมือนกันว่า จับกัง ตรงกับคำใด

แต่ถ้าจะสื่อว่า คนงาน เห็นที่บ้านเรียกว่า กุงหงิน

          คำว่า "จับกัง" ในภาษาแต้จิ๋วพวกเราทราบกันดีว่าเป็นกรรมกร แต่ขอโทษด้วยที่ไหงไม่ทราบว่า จับ ตรงกับคำไหนในภาษาจีนกลาง ต้องขอเวลาไปเปิดข้อมูลหรือถามผู้รู้ดูก่อน ส่วนคำว่า กัง คงจะตรงกับคำว่า กง ในภาษาจีนกลาง ซึ่งหมายถึง งาน นั่นเอง และคำว่า กง หรือ กัง นั้น ตรงกับภาษาฮากกาหมอยเย้นว่า กง

         เดี๋ยวขอเวลาไปหาข้อมูลดูก่อนแล้วค่อยมาบอกทีหลังนะครับ พอดีเพิ่งเปิดมาอ่านเจอเอาวันนี้

โตเชี้ยๆ สำหรับข้อมูลที่ละเอียดและเป็นประโยชน์มากมาย ยินดีมากที่ได้รู้จักกับคุณ ยับสินฝ่า ยิ่งยินดีมากขึ้นอีกที่ได้ทราบว่า เรามีบรรพบุรุษอยู่ถิ่นฐานเดียวกัน ยินดีเป็นยิ่งนัก

อ้อ ผมมีเรื่องรบกวนสักหน่อย คืออยากทราบว่า ในภาษาแต้จิ๋วคำว่า จับกัง ซึ่งแปลว่า คนใช้แรงงานแบกหาม ในภาษาฮากกาจะพูดว่าอย่างไรครับ เอาแบบคน หม่อยเย้น พูดกันเลยนะครับ คือปัจจุบันผมทำร้านอินเตอร์เน็ตอยู่พิษณุโลก แต่ค่อนข้างจะไปได้ไม่นาน อยากทำร้านบะหมี่จับกัง แบบที่เจริญกรุง แต่ไม่อยากใช้ชื่อของเขา อยากตั้งชื่อร้านให้เป็นเอกลักษณ์ แบบฮากกา รบกวนคุณ ยับสินฝ่า หรือ อาฉี ก็ได้นะครับ ช่วยผมทีนะครับ ขอบคุณล่วงหน้า ขอให้รวยๆๆๆๆๆครับ 

ขอยินดีต้อนรับคุณเหลี่ยง เข้าเป็นสมาชิกชุมชนฮากกาของพวกเรา ไหง ยับสินฝ่า ขอเรียนให้หงีทราบว่า เรา เป็นคนบ้านเดียวกัน (หมายถึงอำเภอเดียวกัน) ความเป็นมาของ เหม่ยเย้น (ตามที่หงีเขียนออกเสียงมา) ไหง ได้เขียนไว้ในชุมชนของเราหลายครั้งแล้ว ขอให้หงีลองตามรอยเข้าไปอ่านดู

แต่ไหงจะขอสรุปให้หงีเข้าใจตรงนี้อย่างคร่าว ๆ ก็แล้วกัน เหม่ยเย้น ตามที่หงีเขียนมานั้น ในภาษาจีนกลาง ออกเสียงว่า เหมยเสี้ยน (เหมยแปลว่าดอกบ๊วย-หมายถึงดอกของบ๊วยเค็มที่เราใช้อมเล่นหรือดองเค็มนั่นแหละ ส่วน เสี้ยน แปลตรงตัวว่า "อำเภอ") ในภาษาฮากกาสำเนียงฉิ่มขักหรือสำเนียงเหมยเสี้ยนของเรานั้น ออกเสียงว่า "หมอยเย้น" สะกดออกเสียงตรงตัวเลยนะ ในสมัยก่อน หมอยเย้น มีสถานะเป็นอำเภอหนึ่ง ของมณฑลกวางตุ้ง พอมาถึงสมัยประเทศจีนใหม่ หมอยเย้น มีความเจริญและเป็นศูนย์กลางของชาวฮากกาที่หนาแน่นที่สุดในประเทศจีน อำเภอเหมยเสี้ยน จึงได้ยกระดับขึ้นเป็น "โจว" แปลเป็นไทยได้ความหมายใกล้เคียงกับคำว่า จังหวัด มากที่สุด ดังนั้น ตัวเมือง เหมยโจว หรือ หมอยจู ในสำเนียงเหมยเสี้ยน จึงตั้งอยู่ในอำเภอเหมยเสี้ยน

เมืองเหมยโจว มีอำเภอบริวารซึ่งอยู่ในความปกครองของ เหมยโจว อยู่ทั้งหมด  อยู่ 7 อำเภอ คือ เหมยเสี้ยน (หมอยเย้น) ผิงหย่วน หยินแหน่น อู่หัว (หรืออึ้มฝ่า) ต้าผู่ (หรือไท้ปู) ชิงหนิง และ เฟิงซุ่น (ฮงสุน) และ เหมยโจว

ยังมีเมือง หรือเปรียบกับไทย คล้าย ๆ กับเทศบาลนคร อยู่ในเหมยโจว ในปัจจุบันนี้ 2 เมือง คือ เหมยโจวซื่อ (คำว่าซื่อแปลว่าเมือง) และ ชิงหนิง ซึ่งยกระดับจากอำเภอ ขึ้นไปเป็นเมือง ชิงหนิงซื่อ แต่ยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัดเหมยโจว

ในเหมยโจวหรือหมอยจู นั้น ทั้ง 6 อำเภอ ล้วนเป็นชาวฮากกาสำเนียง ฉิ่มขัก ยกเว้นอยู่อำเภอเดียวที่อยู่ติดกับจังหวัดเฉาโจว หรือ แต้จิ๋ว อยู่อาศัยร่วมดินแดนแผ่นดินกับชาวแต้จิ๋ว อำเภอนี้คือ เฟิงซุ่น หรือ ฮงสุน ที่เป็นชาวฮากกาสำเนียง ป้านซานขัก โดยชาวฮากกา ที่มาจากอำเภอฮงสุนนี้ มีจำนวนมากที่สุดในประเทศไทย

เหมือนกับที่คุณอาฉีเขียนบอกไว้นั่นแหละครับ ว่าถ้ามีข้อมูลป้ายชื่อของบรรพบุรุษ ก็จะทราบได้ว่า รากเหง้าของเรามาจาก หมู่บ้าน ตำบล อะไร ของอำเภอ นั้น ๆ มณฑลนั้น ๆ นะครับ อ้อ อีกอย่างที่คุณอาฉีบอกว่า กวางตุ้ง เป็นจังหวัด คุณอาฉีคงจะลืม กวางตุ้ง เป็นมณฑล ครับ ไม่ใช่จังหวัด ประเทศจีนแบ่งการปกครองออกเป็น เสิ่ง (คือมณฑล) ในแต่ละมณฑล จะมีโจว และ เสี้ยน ที่ขึ้นตรงกับมณฑลนั้น ๆ หลาย ๆ มณฑลของจีน มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาลใหญ่กว่าประเทศไทยหลายเท่าและมีประชากรเป็น ร้อย ๆ ล้านคน

ในแต่ละมณฑลจะมีเมืองเอก หรือเมืองหลวงของมณฑล เช่น กวางตุ้ง มีเมืองกวางเจาเป็นเมืองเอก หยุนหนานมี คุนหมิงเป็นเมืองเอก เป็นต้น ถัดจากมณฑลจะเป็นเขตปกครองตนเอง (เทียบเท่ามณฑล) หรือเรียกง่าย ๆ ว่ามณฑลปกครองตนเองชนชาติส่วนน้อย เช่นธิเบต มีเมือง ลาซา เป็นเมืองเอก ซินเกียง มีเมือง อูรุมฉี เป็นเมืองเอก หนิงเซี่ย(เป็นมณฑลที่ชาวฮั่นนับถือศาสนาอิสลาม) มีหยินชวน เป็นเมืองเอก

ถัดจาก มณฑลปกครองตนเอง จะเป็น เขตปกครองพิเศษ มี 2 เขต คือ ฮ่องกง กับ มาเก๊า ถัดจากเขตปกครองพิเศษ จะเป็น มหานคร ไม่ได้ขึ้นกับมณฑลแต่จะขึ้นตรงกับรัฐบาลกลาง คือ ปักกิ่ง เมืองหลวง เทียนสิน เซี่ยงไฮ้ และน้องใหม่ล่าสุดคือ มหานครฉงชิ่ง ซึ่งเป็นมหานครที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน ใหญ่กว่าบางมณฑลเสียอีก มหานครฉงชิ่ง แยกออกจากมณฑลเสฉวน  ถัดจากมหานครก็จะเป็น เขตเศรษฐกิจพิเศษ (แต่ยังขึ้นตรงกับมณฑลแต่ละแห่ง) คือ เขตเศรษฐกิจพิเศษ เซินเจิ้น และ จูไห่ และซานโถว (ซัวเถา) อยู่ในมณฑลกวางตุ้ง เขตเศรษฐกิจพิเศษ เซียะเหมิน อยู่ในมณฑลฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน) และเขตเศร๋ษฐกิจพิเศษไหหลำ เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษที่ใหญ่ที่สุดเพราะมีสถานะเป็นมณฑล

สรุป ประเทศจีน มี มณฑลอยู่ 27 มณฑล 5 เขตปกครองตนเอง  4 มหานคร 2 เขตปกครองพิเศษ 5 เขตเศรษฐกิจพิเศษ และในแต่ละมณฑล จะมี นคร เมือง จังหวัดปกครองตนเองของชนชาติส่วนน้อย อำเภอปกครองตนเองของชนชาติส่วนน้อย ตำบล และหมู่บ้าน แยกย่อยออกไป คล้าย ๆ กับของไทย แต่มีขนาดใหญ่กว่า และมีความละเอียดซับซ้อนกว่าของไทยเรามากมายนัก

ผมเห็นแล้วครับถึงจะระบุไม่ได้ชัดเจนถึงบริเวณบ้าน เอาแค่ตำบล อำเภอ หรือ มณฑล ก็ดีใจแล้วครับ ขอให้สุขภาพแข็งแรง อายุยืน หมื่นปีนะครับ ตอเชี้ย

เหมยโจ เป็นชื่อเขตหนี่งในจังหวัดกวางตุ้ง ซึ่งรวมถึงหลายอำเภอ ที่มีอำเภอเหมยเสี้ยนเป็นอำเภอหลัก หรือเสมือนอำเภอเมืองของเขตนี้

เหมยเสี้ยน ออกเสียงเป็นภาษาท้องถิ่นได้หลายสำเนียง เช่น  เหม่ยเยี้ยน ม่อยแหย้น หมอยแหย่น เป็นต้น 

ส่วนพื้นที่ในแต่ละอำเภอก็กว้างใหญ่ หลายหมู่บ้าน ถ้ามีหน้าซองจดหมายที่ส่งไปยังอยู่ หรือรูปป้ายหลุมศพ(ในจีน) จึงจะหาหมู่บ้านพบ 

ดังนั้นถ้านำอักษรจีนไปให้ผู้ที่อ่านออก จะได้ระบุได้เจาจงไม่เข้าใจผิด ในกรณีที่ออกเสียงเพี้ยนกันจากอักษรคนละตัวเสียงคล้ายกันที่อาจเป็นคนละที่ หรือที่เดียวกัน แต่เรียกคนละเสียงได้

ดูเพิ่มเติมที่

http://hakkapeople.com/node/307

http://hakkapeople.com/node/194#comment-210