ภาพวาดแบบจีนโบราณ ความยาว 53 เมตร

บนชั้น 3 ของศูนย์จัดแสดงนิทรรศการการวางแผน

ชุมชนเมืองมหานครปักกิ่ง

หรือ Beijing Urban Planning Exhibition Center

ที่ถนนเฉียนเหมินตง (ต้าเจี้ย)

Qianmendong Dajie ที่เพิ่งจะโพสต์เรื่องไปหลังสุด

จะมีการแสดงภาพวาดแบบจีนโบราณ

ที่มีความยาวต่อเนื่องถึง 53 เมตร

ภาพนี้เขียนโดยศิลปินจีนที่ชื่อ ลิ่วหงควน

Liu Hongkuan

ซึ่งปีนี้ก็จะมีอายุครบ 70 ปีแล้ว

ชื่อภาพเป็นคำภาษาจีน 4 คำ

คือ เทียน ชวี่ ต้าน เชวี่ย Tian Qu Dan Que

แปลเป็นไทยก็คงได้ว่า

ถนนวิมานสวรรค์กับหมู่พระราชวังงามเลิศ

เป็นภาพเขียนบรรยากาศของเมืองปักกิ่ง

ในช่วง พ.ศ. 2473-2483 ขนาดความสูง 70 ซม.

ภาพวาดนี้เป็นแบบพาโนรามา เขียนถึงผู้คน

และสิ่งก่อสร้างในปักกิ่งยุคนั้น

ตามแนวเส้นตรงของสถานที่จริง ๆ ที่ยาวเกือบ 8 กม.

เริ่มตั้งแต่ประตูหย่งติ้ง

ไปจนสุดปลายทางที่หอกลองกับหอระฆัง

งานนี้ต้องอาศัยทั้งการศึกษาค้นคว้า

การลงไปร่างแบบภาพจากสถานที่จริง

ในภาพจะมีผู้คนที่หน้าตาไม่ซ้ำกันประมาณ 5,000 คน

และอาคารสิ่งก่อสร้างที่ไม่ซ้ำแบบกันอีกประมาณ 100 หลัง

ใช้เวลาหมดไป 5 ปี จึงวาดภาพได้สำเร็จ

การวาดภาพแบบจีนโบราณที่มีการกำหนดควบคุมแบบนี้

เขาจะมีชื่อเรียกว่าเป็นศิลปะภาพวาดแบบเจี้ยหัว Jiehua

หรือ Boundary Painting

ไม่รู้ว่าภาษาทางศิลปะบ้านเราเรียกว่าอย่างไร

แต่ถ้าแปลตรง ๆ ตัวก็คงได้ว่า

ภาพวาดแบบมีขอบเขต ว่ากันว่าภาพวาดภาพนี้

เป็นภาพวาดแบบจีนโบราณ

ที่เรียกว่า Boundary Painting

ที่มีความยาวมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ภาพวาดเริ่มต้นที่ทางด้านทิศใต้ของเมืองปักกิ่ง

ซึ่งเดี๋ยวนี้ก็คงเป็นถนน

ที่ชื่อ หย่งติ้งเหมินเหน่ยต้าเจี้ย

Yongdingmennei Dajie มีสะพานข้ามลำคลอง

ที่ใช้คนขุด แต่ไม่รู้ว่าเขาเรียกชื่อคลองอะไร

ประตูหย่งติ้งเหมิน Yongdingmen

เป็นประตูกำแพงเมืองชั้นนอกของเมืองปักกิ่ง

มีมาตั้งแต่ พ.ศ.2096 มาพังลงเมื่อตอนที่มี

การสร้างถนน แล้วถูกสร้างขึ้นใหม่เมื่อสองสามปีมานี่เอง

ชุมชนที่อยู่ถัดจากประตูหย่งติ้งเหมินเข้าไป

จากนั้นเดินผ่านประตูเข้าสู่พื้นที่หอบูชาฟ้าเทียนถาน

ซึ่งบ่งบอกถึงการเป็นศูนย์กลางของจีนในโลกมนุษย์แห่งนี้

ลานหยวนซิวรูปวงกลมซ้อนกันอยู่ 3 ชั้น ที่ฮ่องเต้

จะต้องมาเซ่นไหว้ฟ้าในฤดูหนาว และทำพิธีขอฝนในช่วงฤดูร้อน

ตำหนักหวงฉงอี่ หรือตำหนักเทพสถิตย์

เป็นสถานที่เก็บรักษาแผ่นป้ายเทพเทวดาต่าง ๆ

กำแพงทรงกลมรอบ ๆ ที่นักท่องเที่ยวมักจะไป

ยืนกระซิบคุยกันคนละฝั่งกำแพง

แค่พูดเบา ๆ คนที่เอาหูแนบกำแพงก็จะได้ยิน

สะพานตันปี้เป็นทางเดินระหว่างลานหยวนซิวที่จะ

ไปตำหนักฉีเหนียนเตี้ยน สะพานของจริงยาวประมาณ 360 เมตร

ตำหนักฉีเหนียนเตี้ยน หรือตำหนักสักการะ

เป็นตำหนักเอกของหอบูชาฟ้าเทียนถาน

สร้างเมื่อ พ.ศ.1963 ใช้เป็นที่บวงสรวงฟ้าเมื่อย่างเข้า

ฤดูใบไม้ผลิ เพื่อขอให้พืชพันธุ์ธัญญาหารมีความอุดมสมบูรณ์

แล้วก็เดินทะลุออกทางถนนที่ปัจจุบันคือถนนเทียนถานลู่

Tiantan Lu ไปตัดกับถนนหย่งติ้งเหมินเหน่ยต้าเจี้ย

ถัดขึ้นไปทางด้านทิศเหนือเป็นบริเวณที่เรียกว่า

จินหยูชรื่อ Jinyuchi

ตรงนี้จะมีคูน้ำอยู่แห่งหนึ่งชื่อว่า หลงซู่โกว

Longxugou หรือ คูน้ำหนวดมังกร

ใกล้กันมีโบสต์คริสต์นิกายโปรเตสแตนท์ชื่อ

ฉูซื่อโข่ว Zhushikou เป็นโบสถ์เล็ก ๆ

ซึ่งเดี๋ยวนี้ก็ยังมีอยู่ ตรงใกล้ ๆ กับสี่แยกถนนเหลียง

กวงต้าเจี้ย Liangguang Dajie

ตัดกับถนนเฉียนเหมินต้าเจี้ย Qianmen Dajie

ข้ามถนนไปก็จะเป็นย่านการค้าเฉียนเหมิน

Qianmen ที่วุ่นวายเต็มไปด้วยผู้คน

ร้านขายสรรพสินค้าชื่อ อี้จ้าว Yizhao

เป็นร้านที่เปิดตัวเมื่อ พ.ศ.2478

ขายสินค้าที่ส่งมาจากเซี่ยงไฮ้และญี่ปุ่น

มีสำนักงานตัวแทนทางการค้าอยู่ที่โอซาก้าด้วย

พวกร้านค้าอื่น ๆ จะต้องมาซื้อพวกเครื่องสำอางจากญี่ปุ่นผ่านร้านนี้

ฝั่งถนนด้านบนของภาพตรงนี้เป็นที่ตั้งของโรงหนัง

จงเหอ Zhonghe

ใกล้ ๆ กันเป็นร้านขายสินค้าประเภทอาหารหมักดอง

ชื่อ ลิ่วปิจู Liubiju

ร้านนี้มีชื่อเสียงยาวนานมากว่า 400 ปี

ที่คนปักกิ่งส่วนใหญ่จะรู้จัก จนกลายเป็นยี่ห้อสินค้า

พวกผักดอง ของดอง และซอสปรุงรส อยู่จนทุกวันนี้

ฝั่งตรงข้ามถนนด้านล่างของภาพ

เป็นร้านที่มีชื่อเสียงเรื่องเกี๊ยวชื่อร้าน

ตู้อี้ฉู้ Duyichu ที่ฮ่องเต้เคยแอบมาเสวย

แล้วรุ่งขึ้นก็ให้คนนำป้ายที่พระราชทานชื่อ

มามอบให่กับเจ้าของร้าน ถึงได้รู้กันว่าคนที่มาเมื่อคืนเป็นฮ่องเต้

ฝั่งถนนด้านบนของภาพตรงนี้เป็นที่ตั้งของร้านขายหมวก

ที่มีชื่อเสียงชื่อ เซิงซี่ฝู Zhengxifu

ที่ยังมีร้านจำหน่ายอยู่หลายสาขาจนถึงทุกวันนี้ ใกล้ ๆ

กันเป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียง

ในเรื่องเนื้อแกะชื่อ อี้เถียวหลง Yitiaolong

ฝั่งตรงข้ามถนนด้านล่างของภาพเป็นร้านอาหาร

ที่มีชื่อเสียงเรื่องเป็ดปักกิ่งชื่อ ฉวนจูเต๋อ Quanjude

ร้านอาหารพวกนี้ทุกวันนี้ยังขายกันอยู่

เรื่องราวของการค้าขายบนถนนเฉียนเหมิน

มีความเป็นมาจากการที่ถนนตั้งอยู่ปากประตู

ที่จะเข้าสู่ตัวเมืองปักกิ่ง ก็เลยมีการเปิดเป็นตลาดสด

ซื้อขายพืชผัก เนื้อสัตว์ และอาหาร

จากนั้นก็พัฒนาขึ้น เนื่องจากคนที่มาสอบจอหงวน

ข้าราชการที่ย้ายเข้ามาทำงานที่ปักกิ่ง

หรือคนที่มาติดต่อธุระ ก็ต้องมาหาซื้อของ

มาหาที่กินข้าว มาหาที่พักผ่อนหย่อนใจแถวนี้

ร้านค้าและร้านอาหารต่าง ๆ ก็เลยทะยอยเข้ามาเปิด

ตามด้วยโรงงิ้ว โรงหนัง

จนกลายสภาพเป็นย่านการค้าสำคัญ

ของกรุงปักกิ่งในสมัยต่อมา

ซุ้มประตูไม้ห้าช่องขนาดใหญ่ที่หัวถนนเฉียนเหมิน

ว่ากันว่าเป็นซุ้มประตูไม้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของเมืองปักกิ่ง

บริเวณด้านหน้าหอประตูเฉียนเหมิน ซึ่งเป็นประตูเมือง

ปักกิ่งชั้นในสมัยนั้นยังมีลำคลอง

ซึ่งต้องทำสะพานข้าม มีทางรถรางที่แยกเป็น 2

ทางซ้าย-ขวา อ้อมตัวหอประตูเฉียนเหมิน

เดี๋ยวนี้เป็นถนนให้รถวิ่งไปหมดแล้ว

เป็นศูนย์รวมต้นทางของรถเมล์หลายสาย คล้าย ๆ

กับแถว ๆ อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิบ้านเรา

หอประตูเฉียนเหมิน Qianmen ตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้

ของจตุรัสเทียนอันเหมิน

เป็นประตูหน้าของกำแพงเมืองชั้นในกรุงปักกิ่ง

สร้างขึ้นมาตั้งแต่ พ.ศ.1982

ปัจจุบันยังมีสภาพที่สมบูรณ์และมีความสวยงามแบบดั้งเดิม

ที่เห็นเป็นหอนาฬิกาสูง ๆ นั้น

เป็นสถานีรถไฟเฉียนเหมินทางด้านฝั่งตะวันออก

ของเมืองปักกิ่ง เรียกว่าทางรถไฟสายจิงเฟิง

Jinfeng ที่จะไปเมืองเสิ่นหยาง

ประตูเจิ้งหยางเหมิน Zhengyangmen

สร้างเมื่อ พ.ศ.1964 ปัจจุบันนี้ยังมีอยู่

ทางทิศเหนือด้านหลังประตูเจิ้งหยาง

เป็นย่านถนนฉีพ่าน Qipan

ที่มีความหมายว่า กระดานหมากรุก เดี๋ยวนี้น่า

จะเป็นพื้นที่ทางด้านทิศใต้ของจตุรัสเทียนอันเหมิน

ประตูจงหัวเหมิน Zhonghuamen สร้างมาตั้งแต่

สมัยของฮ่องเต้หย่งเล่อ (พ.ศ.1945-1967)

ในราชวงศ์หมิง ตอนที่มีการขยายจตุรัสเทียนอันเหมิน

คณะที่ปรึกษาจากสหภาพโซเวียตได้แนะนำให้รื้อออก

ซึ่งก็ได้มีการรื้อถอนเมื่อ พ.ศ.2497 ต่อมา

ภายหลังการอสัญกรรมของท่านประธานเหมาเจ๋อตง

พื้นที่บริเวณนี้ได้ใช้เป็นสถานที่ก่อสร้างหอรำลึก

ท่านประธานเหมา เมื่อ พ.ศ.2519

บริเวณที่เป็นจตุรัสเทียนอันเหมินในปัจจุบัน

ซึ่งเป็นจตุรัสที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่

กว่าจตุรัสของประเทศอื่น ๆ ในโลก ความกว้าง

จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก 500 เมตร

ความยาวจากทางทิศเหนือไปทิศใต้อยู่ที่ 880 เมตร

คิดเป็นพื้นที่ก็จะได้ถึง 440,000 ตารางเมตร

จากจตุรัสเทียนอันเหมินข้ามถนนฉางอานมาก็จะ

เป็นหอประตูเทียนอันเหมิน Tiananmen

ของเดิมสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อ พ.ศ.1960

ในสมัยของหย่งเล่อฮ่องเต้

ซึ่งเป็นผู้ที่ให้สร้างพระราชวังโบราณ

หรือพระราชวังต้องห้ามขึ้น เพื่อใช้เป็นที่ประทับ

เมื่อย้ายมาจากเมืองนานกิง ด้านหน้ามีสะพานข้ามธารน้ำเล็ก ๆ

เรียกว่าสะพานจินฉุ่ยเฉียว Jinshui Qiao

ส่วนที่เห็นเป็นเสาแท่ง ๆ มีชื่อเรียกว่า

หวาเปียว Huabiao ยอดบนของเสาแกะสลัก

เป็นรูปมังกรที่นั่งมาเหนือบัลลังก์เมฆ

สมัยนั้นที่หน้าประตูยังไม่ได้แขวนภาพ

ท่านประธานเหมาไว้อย่างเดี๋ยวนี้

บริเวณที่เคยเป็นหอบูชาผืนดินและธัญพืช

มีชื่อเรียกว่า เสียนนองถาน Xian Nong Tan

ประตูต้วนเหมิน Duanmen ที่เป็นประตูคั่นกลาง

ระหว่างหอประตูเทียนอันเหมินกับประตูอู่เหมิน

ซึ่งเป็นประตูเข้าสู่ดินแดนพระราชวังต้องห้าม

ลานตรงนี้เป็นพื้นที่ด้านหน้าประตูเขตพระราชฐานชั้นนอก

ใช้เป็นที่รวมพลเวลาที่จะยกทัพจับศึก

ฉลองชัยชนะจากการทำศึก และการรับเชลยศึก

เดี๋ยวนี้มีร้านขายของที่ระลึก และที่ขายตั๋วเข้าชมพระราชวังต้องห้าม

ประตูอู่เหมิน Wumen เป็นประตูที่เข้าสู่เขตพระราชฐาน

ชั้นนอก ด้วยความที่เป็นประตูใหญ่ของพระราชวังหลวง

ก็เลยต้องสร้างให้สูงกว่าประตูอื่น ๆ

ในพระราชวัง คือสูงถึง 35.6 เมตร กำแพงที่ยาวยื่น

ล้ำออกมาด้านหน้าของแนวประตูอู่เหมิน

ด้านบนจะมีหอรูปจตุรัส ฝั่งทิศตะวันออกเป็นหอกลอง

ส่วนฝั่งทิศตะวันตกเป็นหอระฆัง

สะพานตรงนี้เห็นบางคนก็เรียกว่า สะพานจินฉุ่ยเฉียว

Jinshui Qiao แต่บางคนเรียกว่า สะพานยู่ไต้เฉียว

Yudai Qiao ที่แปลว่าเข็มขัดหยก มีอยู่ 5 สะพานด้วยกัน

ตรงกลางเป็นของฮ่องเต้ใช้ ถัดมาสองข้างขนาบ

เป็นของเชื้อพระวงศ์ ส่วนพวกขุนนางข้าราชบริพาร

ก็ใช้กันอีก 2 สะพานที่เหลือ

ประตูไท่เหอเหมิน Taihemen มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง

สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ.1954 ด้านหน้าบันไดทางขึ้นสู่ประตู

ไท่เหอมีสิงโตหล่อด้วยทองสำริดในสมัยราชวงศ์ชิงคู่หนึ่งเฝ้าอยู่

พระที่นั่งไท่เหอเตี้ยน Taihedian เป็นพระที่นั่ง

ที่อยู่แรกสุดในเขตพระราชฐานชั้นนอก

สร้างเมื่อ พ.ศ.1949 เป็นพระที่นั่งที่ใหญ่ที่สุดในจีน

และยังเป็นสิ่งก่อสร้างด้วยไม้ที่ใหญ่ที่สุดของจีนด้วย

เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสูงที่สุดในแผ่นดินจีนสมัยที่ยังมีฮ่องเต้

ซึ่งมีข้อห้ามการก่อสร้างอาคารที่สูงกว่า

พระที่นั่งจงเหอเตี้ยน Zhonghedian เป็นพระที่นั่งองค์กลาง

ในหมู่พระที่นั่ง 3 องค์ ในเขตพระราชฐานชั้นนอก

และเป็นพระที่นั่งที่มีขนาดเล็กที่สุดในจำนวนพระที่นั่ง 3 องค์

สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ.1963 ลักษณะของพระที่นั่งคล้าย

ไปทางเก๋งจีน อาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส

หลังคาชั้นเดียวรูปทรงปิรามิด

พระที่นั่งองค์ท้ายสุดในเขตพระราชฐานชั้นนอกคือ

พระที่นั่งเป่าเหอเตี้ยน Baohedian

สร้างเมื่อ พ.ศ.1963 เช่นเดียวกัน

ประตูเฉียนชิงเหมิน QianqingMen เป็นประตู

ทางเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน

ซึ่งเป็นตำหนักที่ประทับของฮ่องเต้ พระมเหสี

พระราชวงศ์ฝ่ายใน และเหล่าสนมนางใน

สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อ พ.ศ.1963

เขตพระราชฐานชั้นในมีอาคารสำคัญตั้งเรียงกันอยู่

จำนวน 3 หลัง ประกอบด้วย

พระตำหนัก 2 หลัง และพระที่นั่งอีก 1 หลัง

เรียงตามลำดับคือ พระตำหนักเฉียนชิงกง

Qianqinggong ถัดไปคือ พระที่นั่งเจียวไท่เตี้ยน

Jiaotaidian ลักษณะคล้ายกับพระที่นั่งจงเหอ

หลังสุดท้ายคือ พระตำหนักคุนหนิงกง Kunninggong

ทั้งหมดนี้ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ.1963

อุทยานหลวงยวี่ฮวาหยวน Yuhuayuan

และหอประตูเซินหวู่เหมิน Shenwumen

หอประตูท้ายพระราชวังต้องห้ามที่ออกสู่

ถนนจิงซานเฉียนเจี้ย Jingshanqianjie

ประตูนี้พระมเหสีและพระสนมจะใช้ออกไปร่วมงาน

พระราชพิธี สร้างเมื่อ พ.ศ.1963

บนหอประตูมีหอระฆังและหอกลองไว้เคาะ

และตีบอกให้คนในพระราชวังได้รู้เวลา

วัดต้าเกาซ่วน Dagaoxuan เป็นวัดในลัทธิเต๋า สร้างเมื่อ พ.ศ.1085

สวนจิงซาน Jingshan Park ที่ตั้งชื่อเรียก

ตามชื่อของภูเขาจิงซานที่อยู่ภายในสวน

ภูเขาลูกนี้ใช้แรงงานคนและสัตว์สร้างขึ้น

ดินที่เอามาใช้สร้างก็คือดินที่ขุดทำคูน้ำล้อมรอบ

พระราชวังต้องห้าม และลำคลองที่อยู่ใกล้ ๆ

ตำหนักโซวหวง Shouhuang อยู่ทางด้านทิศเหนือของเขาจิงซาน ใช้เป็นสถานที่กราบไหว้บรรพบุรุษของราชวงศ์

จากเขาจิงซานถ้าเดินไปทะลุประตูตี้อันเหมิน Dianmen

ก็จะไปโผล่ออกที่ถนนตี้อันเหมิน

บริเวณนี้เป็นย่านที่ตั้งหอกลองและหอระฆัง

อย่างที่มีสำนวนจีนบอกว่า

เฉินจงมู่กู่ แปลเป็นไทยได้ว่า ยามเช้าตีระฆัง

ยามค่ำตีกลอง (เพื่อบอกเวลา)

ย่านสือช่าไห่ Shichahai และสะพานหยินติ้ง Yinding

บริเวณจุดเชื่อมต่อระหว่างทะเลสาบเฉียนไห่กับทะเลสาบโฮวไห่

ที่ปัจจุบันเป็นย่านร้านอาหาร ผับ และบาร์ ริมทะเลสาบ

ย่านถนนหยานไต้เซี่ยเจี้ย Yandaixiejie ที่ข้ามไป

จากสะพานหยินติ้ง เดี๋ยวนี้เป็นแหล่งชอปปิ้ง

และร้านอาหารตลอดเส้นทางประมาณ 300 เมตร

หอกลอง เรียกเป็นภาษาจีนว่า กู่โหลว Gulou

มีมาตั้งแต่สมัยของฮ่องเต้กุบไลข่านแห่งราชวงศ์หยวน

เมื่อ พ.ศ.1815 โดนไฟไหม้ต้องสร้างขึ้นใหม่ถึง 2 หน

ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้เป็นการสร้างขึ้นใหม่

ในสมัยของฮ่องเต้หยงเล่อแห่งราชวงศ์หมิง

เมื่อ พ.ศ.1963 มีความสูงเกือบ 47 เมตร

หอระฆัง เรียกเป็นภาษาจีนว่า จงโหลว Zhonglou

ความสูงประมาณ 48 เมตร

เสียงตีระฆังบอกเวลาจากที่นี่ ได้ยินไปไกลในรัศมี 20 กม.

แล้วสุดท้ายปลายภาพของศิลปิน

ก็จบลงด้วยภาพกำแพงกับนกที่โบยบินอยู่บนฟากฟ้า

เห็นแล้วก็อดเก็บเอามาคิดไม่ได้ว่า มนุษย์นั้นมีเสรีภาพ

แต่บ่อยครั้งที่เราก็มักจะสร้างกำแพง

เพื่อล้อมกรอบตัวเราเอง หรือปล่อยให้คนอื่นมาสร้าง

กำแพงล้อมกรอบเรา

แล้วทำไมเราถึงได้ยอมให้มีแต่เพียงเจ้านกเสรี

ที่จะโบยบินข้ามกำแพงเหล่านั้นไป

โดย http://www.oknation.net/blog/exit/2009/02/16/entry-1

ด้วยรักและศรัทธาธรรม

เฉินซิ่วเชง

http://www.prawinrat.com/

เจริญในธรรมนะเจ้า

เวลา...ผ่านไป เพียงใด ..ควรจดจำสิ่งใดอีก ???.

วันไหน ๆ ไม่สำคัญเท่าวันนี้

เป็นวันที่สำคัญกว่าวันไหน

ถึงพรุ่งนี้มะรืนนี้ดีอย่างไร

ก็ยังไม่สำคัญเท่าวันนี้

 

ปลิดปลิวลอยหล่นคว้าง...กลางหาว

แหงนพักตร์ผินดูดาว...แจ่มฟ้า

แสงเดือนสุกสกาว...พราวพร่าง

ลอยล่องลงแนบหล้า...ซบพื้นสิ้นลม

 

๏ ฝังจมลงสู่ห้วง...ความหลัง

ผิดถูกแลชิงชัง...ค่าไร้

กาลหมุนผ่านวัง-วนไปไม่พัก

เหลือแค่จำหลักไว้...เวิ้งกว้างดวงแข๚

 

 

กลิ่นปุปผชาติ ก็หอมทวนลมไม่ได้

กลิ่นจันทน์ กฤษณา หรือดอกมะลิ ก็หอมทวนลมไม่ได้

แต่กลิ่น(แห่งศีล)ของสัตบุรุษ หอมทวนลมได้

สัตบุรุษย่อมหอมฟุ้งขจรไปทั่วทุกทิศ

 

 

The perfume of flower blows not

againts the wind,

nor does the fragrance of sandal-wood,

Tagara and jasmine,

but the fragrance of the virtuous

blows against the wind the virtuous

man pervades all directions.

ขอบคุณ