เค่อเจียฮว่า เหอ ผู่ทงฮว่า

               ทฤษฎีที่ไหงได้ยกมานี่ ไหงได้ความรู้มาจาก " เฉาชิ่งฉา " จากไช่น่าพิกทอเรียล ที่ไหงได้เคยเล่าในเว็ปนี้ ตอนที่ไหงได้เคยไปปักกิ่ง แล้วเขียนจดหมายโต้ตอบสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับคนฮากกาจนได้ความรู้มากมายเมื่อประมาณ ปี 2536

                นักประวัติศาสตร์จีน ยังถือเอาเรื่องเกี่ยวกับการอยพยพของคนฮากกา เป็นนัยสำคัญในการศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับการเคลื่อนย้ายทางภาษาและวัฒนธรรมของคนฮั่น และตามทฤษฎีนี้ไหงเชื่อว่า การรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิมของชาวฮั่น ก็เป็นลักษณะเดียวกับภาษา เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงใดๆของภาษาและวัฒนธรรมย่อมควบคู่กันอยู่เสมอ

                 ตามที่มีนักประวัติศาสตร์ยืนยันว่าวัฒนธรรมฮากกาคือวัฒนธรรมดั้งเดิมของชาวฮั่นนี้ จึงเป็นเครื่องพิสูจน์ทฤษฎีการเคลื่อนย้ายของภาษาและวัฒนธรรมได้เป็นอย่างดี

                  ปัจจุบันนักภาษาศาสตร์จีนทั้งต้าลู่และในประเทศไทยเองก็ยอมรับว่าภาษาฮากกาเป็นภาษาที่มีคำเก่าแก่ดั้งเดิมของภาษาจีนกลางอยู่มาก และภาษาแต้จิ๋วเป็นภาษาที่มีคำเก่าแก่ดั้งเดิมของภาษาฮกเกี้ยวอยู่เป็นจำนวนมาก  ดังนั้นจึงอาจจะกล่าวได้ว่า คนที่อยู่ทางตอนเหนือหรือคนที่พูดภาษาเป่ยฟางฟางเหยียนในปัจจุบัน ได้เคยพูดภาษาฮากกามาเมื่อเกือบสองพันปีก่อน ก็อาจไม่ผิดนัก

                 ภาษาผู่ทงฮั่วกับฮากกาฮั่ว ดั้งเดิมก็เป็นภาษาเดียวกันนั่นแหละ  ดังนั้นกลุ่มคนที่พูดภาษาผู่ทงฮั่ว กับกลุ่มคนที่พูดภาษาฮากกาฮั่ว ดั้งเดิมก็เป็นกลุ่มคนเดียวเช่นกัน

                นักภาษาศาสตร์ของจีนเขาให้ความเห็นไว้ว่า " ภาษาฮากกา " คือภาษาเก่าแก่ของภาษาที่เดี๋ยวนี้เราเรียกว่า " ภาษาผู้ทงฮั่ว " ซึ่งดั้งเดิมก็คือภาษาเดียวกัน โดยเขาตั้งทฤษฎีไว้ " กลุ่มคนที่เดิมพูดภาษาเดียวกันเมื่อมีการอพยพย้ายถิ่นของกลุ่มคนที่มีจำนวนน้อยกว่า กับกลุ่มคนดั้งเดิมที่อยู่ประจำถิ่นที่มีจำนวนมากกว่ามาก ภาษาของกลุ่มคนที่อพยพย้ายถิ่นทีมีจำนวนน้อยกว่าย่อมมีการเปี่ยนแปลงทางด้านภาษาน้อยกว่า กลุ่มคนที่อยู่ประจำถิ่นที่มีจำนวนมากกว่า " คือกลุ่มผู้อพยพจะรักษาภาษาดั้งเดิมของตนได้ดีกว่ากลุ่มคนที่อยู่ประจำถิ่นที่จะมีการเปลี่ยนแปลงของภาษามากว่า

                ด้วยทฤษฎีดังกล่าวเขาจึงเชื่อกันว่า " ภาษาฮากกาคือภาษาเก่าแก่ของภาษาผู้ทงฮั่ว และเป็นภาษาที่กลุ่มคนที่พูดภาษาผู้ทงฮั่วซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีนพูดเมื่เกือบสองพันปีก่อน

               และจากทฤษฎีนี้เองนักภาษาศาสตร์เขาเชื่ออีกว่าภาษาแต้จิ๋วก็คือภาษาเเก่ของภาษาฮกเกี้ยน ( คนแต้จิ๋วคือกลุ่มคนี่อพยพมาจากฟูเจี้ยน ( ฮกเกี้ยน ) ในปัจจุบัน )

              ทฤษฎีนี้ไหงเคยอ่านพบมานานมากแล้วและลองนำไปถกเถียงกับนักภาษาศาสตร์หลายๆท่านแล้วเห็นว่าเป็นทฤษฎีที่น่าเชื่อถือมากและสามารถนำไปศึกษาค้นค้วาด้านภาษาศาตร์อื่นๆได้ทั่วโลก

หนีฮ่าว หว่อเตอจุงเหวินหมิงจื้อเจี้ยว หล้วจินไฉ  :  หงีเฮ่า งาเก้จุงเหวุ่นเหมียงฮ่ำจ้อ หลู่กิมฉ่อย

หว่อซื่อไท่กวอเหริน  :  ไหงแฮ้ไท่เกว็ดหงิ่น

หนี่เจียไจ่หนาหลี่      :  เงียเก้หวุกคาชอยน่ายเอ หรือ เงียเก้หวุกคาชอยน่ายวุ้ย

หว่อเฮิ่นเกาซิ่งเริ่นสือหนี่  :  ไหงห่อเกาฮิ้นงิ้นสิดหงี หรือ ไหงห่อเกาฮิ้นซีอองสิดหงี

ซีเอ ซีเอ หนี่  ไจ้เจี้ยน  :  ก่ำเชี้ย ก่ำเชี้ย หรือ ตอเชี้ย ตอเชี้ย ไจ้เกี้ยน

ส่วนที่เป็นคำๆ

ดิน=ถู่ ,น้ำ=ซุ่ย ,ลม=ฟุง ,ไฟ=ฝ่อ  ,ท้องฟ้า=เทียนตั่ง ,อากาศ=คุงคี่ ,ภูเขา=ซาน ,พระอาทิตย์=เงี้ยดแถว ,พระจันทร์=เงี้ยดกอง ,บ้าน=หวุก ,วัด,ศาลเจ้า=เมี่ยว ,พระพุทธ=พุด ,พระสงค์=หว่อซ่อง ,เรา=เอน ,พวกเรา=เอนเตว ,พวกคุณ=เงียเตว ,เขา=กี๋ ,พวกเขา=เกียเตว ,เล่น=เก่า ,นอน=สร้อยหมุก ,เรียน=ฮอก ,เรียนหนังสือ=ทุกซูอู ,ไปโรงเรียน=คี่ฮอกถ่อง ,กลับบ้าน=จอนหวุกคา ,น่ารัก=เต็ดหงิ่นเซียก ,หน้าตาดี=เมี่ยนหมุกห่อค่อน ,หล่อ=เลี่ยงจ่าย ,สวย=เลี่ยง ,ใจดี=ห่อซิม ,จรีงเอ๋อ=จินเก้หมอ ,ใช่=เฮ-ชอก ,ไม่ใช่=อืมเฮ้-อืมชอก ,ผลไม้=ซุ่ยกว่อ-เชียงกว่อ ,เดิน=ห่าง ,เดินเร็วๆ=ห่างเกียกๆ ,ต้นไม้=ซู่ ,ปลา=เองือ ,นก=เตียว ,กี่บาท=กิดตอพาทเฉียน ,ขอบใจ=ก่ำเชี้ย ,ระวังนะ=เสี่ยวซิม ,ทหาร=ปิน ,มหาวิทยาลัย=ไท่ฮอก ,นักเรืยน=ฮอกซัง ,ครู=ซินซัง ,ขยันเรียน=ขิ่นๆทุกซูอู ,เอาเท่านี้ก่อนนะ อาเลี่ยงจ่าย