รวมเรื่องธรรมะและบทสวดมนต์ในพระพุทธศาสนา

       

                อาสาฬหะบูชา วันประกาศพระธัมมจักรกัปปวัตนสูตร

           

                     อาสาฬหะบูชา (โปรดอ่านว่า อา-สาน-หะ-บู-ชา)
วันเพ็ญพระจันทร์ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8

                เป็นวันที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ทรงแสดงพระธรรมจักรกัปปวัตนสูตรแก่ปัญจัควัคคี

                ทั้ง 5
ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ชานเมืองพาราณสี ครั้งนั้น โกณฑัญญะ ปัญจัควัคคีพี่

                ใหญ่
ได้มีดวงตาเห็นธรรม พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงเปล่งอุทานว่า “โกณฑัญญะรู้

                แล้วหนอ
โกณฑัญญะรู้แล้วหนอ”
พระโกญฑัญญะได้ขอบวชเป็นพระภิกษุองค์แรก

                ในพระพุทธศาสนา
ด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทาคือการที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรง

                เปล่งวาจารับเข้ามาเป็นพระภิกษุด้วยพระองค์เอง
วันนี้จึงมีความสำคัญยิ่งวันหนึ่งใน

                พระพุทธศาสนา
ด้วยว่า มีพระรัตนตรัย ครบองค์ 3 คือ พระพุทธ (พระสัมมาสัมพุทธ

                เจ้า)
พระธรรม (ธัมมจักรกัปปวัตนสูตร) และพระสงฆ์ (พระอัญญาโกณฑัญญะ)

 

                     อย่ากระนั้นเลย ชาวพุทธทั้งหลาย
เรามาอ่านพระธัมมจักรกัปปวัตนสูตรในฉบับ

                แปลไทย
เพื่อเสริมเพิ่มปัญญาบารมี เข้าใจในเนื้อหารายละเอียดของพระธรรมนั้น ให้

                มีความรู้ในพระธรรม
เพื่อแนวทางปฏิบัติ ตามพระธรรมคำสอนนั้น ให้ชื่อได้ว่า เป็น

                พุทธมามกะ
อย่างแท้จริง...

                                   

                                   บทเริ่มพระธัมมจักกัปปวัตนสูตร

 

                     พระตถาคตเจ้าได้ตรัสรู้ซึ่งพระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณแล้ว
เมื่อจะทรงประกาศ

                พระธรรมที่ใครๆ
ยังไม่ได้เห็นให้เป็นไปแล้วในโลก ให้เป็นไปโดยชอบแท้ จึงทรง

                ระลึกว่าจะแสดงพระอนุตตรธรรมจักรก่อน
คือในธรรมจักรใด ซึ่งพระองค์ตรัสรู้ถึง

                ที่สุด
๒ ประการ และข้อปฏิบัติที่เป็นกลาง และปัญญาอันรู้เห็นอันหมดจดแล้วใน

                อริยสัจทั้ง
๔

 

                     เราทั้งหลายจักได้สาธยายพระธัมมจักรนั้น
ที่พระองค์ผู้พระธรรมราชาทรงแสดง

                แล้ว
ปรากฏ โดย ชื่อว่า ธัมมจักกัปวัตตนสูตร เป็นสูตรประกาศพระสัมมาสัมโพธิ

                ญาณ
อันพระสังคีติกาจารย์ร้อยกรองไว้โดยเวยยากรณปาฐะเทอญฯ.

 

                      คำแปลพระธัมมจักกัปปะวัตตะนะสูตร

 

                     อันข้าพเจ้า (พระอานนทเถระ)
ได้สดับมาแล้วอย่างนี้ว่า สมัยที่พระผู้มีพระภาค

                เจ้าเสด็จประทับอยู่ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวันใกล้าเมืองพาราณสี
ในกาลนั้นแล พระ

                ผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเตือนปัญจวัคคีย์
ว่า

 

                     ดูก่อน ปัญจัควัคคีย์ ที่สุดสองอย่างนี้
อันบรรพชิตไม่ควรเสพ คือ การประกอบตน

                ให้พัวพันด้วยกามสุข
ในกามทั้งหลายนี้ได้เป็นธรรมอันเลว เป็นเหตุให้ตั้งบ้านเรือน

                เป็นของคนมีกิเลสหนาไม่ใช่ไปจากข้าศึกคือกิเลส
ไม่ประกอบด้วยประโยชน์อย่าง

                หนึ่ง
คือการประกอบความเหน็ดเหนื่อยด้วยตนเหล่านี้ใดให้เกิดทุกข์แก่ผู้ประกอบ

                ไม่ใช่ไปจากข้าศึกคือกิเลสไม่ประกอบด้วยประโยชน์อย่างหนึ่ง
ดูก่อนปัญจัควัคคีย์

                ข้อปฏิบัติอันเป็นกลาง
ไม่เข้าไปใกล้ที่สุดสองอย่างนั่นนั้น อันตถาคตได้ตรัสรู้แล้ว

                ด้วยปัญญาอันยิ่ง
ทำดวงตา ทำญาณเคื่องรู้ ย่อมเป็นไปเพื่อความเข้าไปสงบระงับ เพื่อ

                ความรู้ยิ่ง
เพื่อความรู้ดี เพื่อความดับ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์
ข้อปฏิบัติซึ่งเป็นกลางนั้นเป็นไฉน ที่ตถาคตได้ตรัสรู้แล้ว ด้วย

                ปัญญาอันยิ่งทำดวงตา
ทำญาณเครื่องรู้ ย่อมเป็นไปเพื่อความเข้าไปสงบระงับ เพื่อความ

                รู้ยิ่ง
เพื่อความรู้ดี เพื่อความดับ ทางมีองค์ ๘ เครื่องไปจากข้าศึกคือกิเลสนี้เอง
กล่าวคือ

                ปัญญาอันเห็นชอบ
ความดำริชอบ วาจาชอบ การงานชอบ ความเลี้ยงชีวิตชอบ ความ

                เพียรชอบ
ความระลึกชอบ ความตั้งจิตชอบ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์
อันนี้แลข้อปฏิบัติซึ่งเป็นกลางนั้น ที่ตถาคตได้ตรัสรู้แล้วด้วย

                ปัญญาอันยิ่ง
ทำดวงตา ทำญาณเครื่องรู้ ย่อมเป็นไปเพื่อความเข้าไปสงบระงับเพื่อความ

                รู้ยิ่ง
เพื่อความรู้ดี เพื่อความดับ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ก็นี้แล เป็นทุกข์อย่างแท้จริง
คือ ความเกิดเป็นทุกข์ ความแก่ก็

                เป็นทุกข์
ความตายก็เป็นทุกข์ ความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่

                สบายใจ
ความคับแค้นใจก็เป็นทุกข์ ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจทั้งหลายก็

                เป็นทุกข์
ความพลัดพรากจากสิ่งที่รักที่พอใจทั้งหลายก็เป็นทุกข์ โดยย่อแล้ว อุปาทาน

                ขันธ์ 5
เป็นตัวทุกข์ (คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ-ยับสินฝ่า)

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ก็นี้แล
เป็นเหตุให้ทุกข์เกิดขึ้นได้อย่างจริงแท้ คือความทะยาน

                อยากนี้ทำให้มีภพอีกเป็นไปกับความกำหนัดด้วยอำนาจความเพลิดเพลินในอารมณ์นั้น

                ๆ  กล่าวคือ ความทะยานอยากในอารมณ์ที่ใคร่
คือความทะยานอยากในความมีความ

                เป็น
คือความทะยานอยากในความไม่มีไม่เป็น

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ก็นี้แล
เป็นความดับทุกข์อย่างจริงแท้ คือความดับโดยสิ้นกำหนด

                โดยไม่เหลือแห่งตัณหานั้นนั่นเทียวอันใด
ความสละตัณหานั้น ความวางตัณหานั้น ความ

                ปล่อยตัณหานั้น
ความไม่พัวพันแห่งตัณหานั้น

 

                      ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ก็นี้แล
เป็นข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์อย่างจริงแท้คือ ทางมี

                องค์ ๘
เครื่องไปจากข้าศึกคือกิเลสนี้แล กล่าวคือปัญญาอันเห็นชอบ ทำดวงตา ทำญาณ

                ให้รู้
ย่อมเป็นไปเพื่อความเข้าไปสงบระงับ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้ดีความตั้งจิตชอบ

 

                      ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                ฟังแล้วในกาลก่อนว่า
นี้เป็น ทุกขอริยสัจ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุกขอริยสัจนี้นั้นแล ควรกำหนดรู้

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุขอริยสัจนี้นั้นแล อันเราได้กำหนดรู้แล้ว

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
นี้ทุกขสมุทัยอริยสัจ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุกขสมุยทัยอริยสัจนี้นั้นแล ควรละเสีย

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุกขสมุทัยอริยสัจนี้นั้นแล อันเราได้ละแล้ว

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
นี้ทุกขนิโรธอริยสัจ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุกขสมุทัยอริยสัจนี้นั้นแล ควรทำให้แจ้ง

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุกขสมุยทัยอริยสัจนี้นั้นแล อันเราได้แจ้งแล้ว

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่เราในธรรมทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจนี้นั้นแล ควรให้เจริญ

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ดวงตาได้เกิดขึ้นแล้ว
ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว

                วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้ว แก่ธรรมในเราทั้งหลายที่เราไม่เคยได้ฟัง

                แล้วในกาลก่อนว่า
ก็ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจนี้นั้นแล อันเราเจริญแล้ว

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์
ปัญญาอันรู้เห็นตามเป็นจริงแล้วอย่างไรในอริยสัจ ๔ เหล่านี้

                ของเราซึ่งมีรอบ
๓ มีอาการ ๑๒ อย่างนี้ยังไม่หมดจดเพียงใดแล้ว ดูก่อนปัญจัควัคคีย์

                ทั้งหลาย
เราได้ยืนยันตนว่า เป็นผู้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะซึ่งปัญญาเครื่องตรัสรู้ชอบไม่มี

                ความตรัสรู้อื่นจะยิ่งกว่าในโลกเป็นไปกับด้วยเทพดามารพรหมในหมู่สัตว์ทั้งสมณ

                พราหมณ์เทพดามนุษย์ไม่ได้เพียงนั้น

 

                     ดูก่อนปัญจัควัคคีย์ ก็เมื่อใดแล
ปัญญาอันรู้เห็นตามเป็นจริงอย่างไรในอริยสัจ ๔

                เหล่านี้ของเราซึ่งมีรอบ
๓ มีอาการ ๑๒ อย่างนี้หมดจดดีแล้ว เมื่อนั้นเราจึงได้ยืนยัน

                ตนว่า
เป็นผู้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะซึ่งปัญญาเครื่องตรัสรู้ชอบ ไม่มีความตรัสรู้อื่นยิ่งกว่า

                ในโลกเป็นไปกับด้วยเทพดามารพรหมในหมู่สัตว์ทั้งสมณพราหมณ์เทพดามนุษย์

 

                     ดังนี้แล ปัญญาอันรู้เห็นได้เกิดขึ้นแก่เรา
ว่าความพ้นพิเศษของเรา ไม่กลับกำเริบ

         ชาตินี้เป็นที่สุดแล้ว บัดนี้ไม่มีภพอีก
(หมายถึงนิพพาน-ลุงหนานฯ) พระผู้มีพระภาค

                เจ้าได้ตรัสธรรมปริยายนี้แล้ว
ปัญจัควัคคีย์ก็มีใจยินดี เพลินภาษิตของพระผู้มีพระภาค

                เจ้า
ก็แลเมื่อเวยยากรณ์นี้ อันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอยู่ จักษุในธรรมอันปราศจากธุลี

                ปราศจากมลทิน
ได้เกิดขึ้นแล้ว แก่พระผู้มีอายุโกณฑัญญะ ว่า สิ่งใดสิ่งหนึ่ง มีอันเกิด

                ขึ้นเป็นธรรมดา
สิ่งทั้งปวงนั้น มีอันดับไปเป็นธรรมดา

 

                     ก็ครั้งเมื่อธรรมจักร
อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้ว เหล่าภุมมเทพดาก็ยัง

                เสียงให้บันลือลั่น
(เหล่าทวยเทพสรรเสริญปีติยินดีส่งต่อขึ้นไปเป็นทอดๆ ยังสวรรค์

                ตั้งแต่ชั้นจาตุมหาราชิกาซึ่งเป็นชั้นแรกจนถึงชั้นสูงสุดคือ
พรหม-ลุงหนานฯ) ว่านั่น

                จักร
คือธรรม ไม่มีจักรอื่นสู้ได้ อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้ว ที่ป่าอิสิปตนะ

                มฤคทายวันใกล้เมืองพาราณสี
อันสมณพราหมณ์ เทพดา มาร พรหม และใครๆ ใน

                โลกยังให้เป็นไปไม่ได้
ดังนี้

 

                     เทพเจ้าเหล่าชั้นจาตุมหาราช
(ที่มีท้าวเวสสุวรรณเป็นหัวหน้า-ยับสินฝ่า)ได้ฟังเสียง

                ของเทพเจ้าเหล่าภุมมเทพดา(พระภูมิเจ้าที่-แม่ธรณี-แม่คงคา
ฯลฯ ที่อยู่ในโลกมนุษย์-

               ยับสินฝ่า) แล้วก็ยังเสียงให้บันลือลั่น
เทพเจ้าเหล่าชั้นดาวดึงส์ (ที่มีพระอินทร์เป็น

                หัวหน้า-ยับสินฝ่า)
ได้ฟังเสี้ยของเทพเจ้าเหล่าชั้นจาตุมหาราชแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือ

                ลั่น
เทพเจ้าเหล่าชั้นยามา ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นดาวดึงส์แล้ว
ก็ยังเสียงให้บัน

                ลือลั่น
เทพเจ้าเหล่าชั้นดุสิต ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นยามาแล้ว ก็ยังเสียงให้บัน

                ลือลั่น
เทพเจ้าเหล่าชั้นนิมมานรดี ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นดุสิตแล้ว ก็ยังเสียง

                ให้บันลือลั่น
เทพเจ้าเหล่าชั้นปรนิมมิตวสวัดดีได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้น

                นิมมานรดีแล้ว
ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น เทพเจ้าเหล่าที่เกิดในหมู่พรหม ได้ฟังเสียงของ

                เทพเจ้าเหล่าชั้นปรนิมมิตวสวัดดีแล้ว
ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น ว่านั่นจักร คือธรรม ไม่

                มีจักรอื่นสู้ได้
อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้วที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้

                เมืองพาราณสี
อันสมณพราหมณ์ เทพดา มาร พรหม และใครๆ ในโลกยังให้เป็นไป

                ไม่ได้
ดังนี้ (หมายถึงว่ายังไม่มีใครๆ ในโลกมนุษย์และสวรรค์มองเห็นธรรมของพระ

                สัมมาสัมพุทธเจ้า-ยับสินฝ่า)

 

                     โดยขณะครู่เดียวนั้น
เสียงก็ขึ้นไปถึงพรหมโลก ด้วยประการฉะนี้ ทั้งหมื่นโลก

                ธาตุได้หวั่นไหวสะเทือนสะท้านลั่นไป
ทั้งแสงสว่างอันยิ่งไม่มีประมาณได้ปรากฏ

                แล้วในโลก
ล่วงเทวานุภาพของเทพดาทั้งหลายเสียหมด ลำดับนั้นแล พระผู้มีพระ

                ภาคเจ้าได้ทรงเปล่งอุทานว่า
“โกณฑัญญะได้รู้แล้วหนอ ผู้เจริญ
โกญฑัญญะได้รู้

                แล้วหนอ
ผู้เจริญ” เพราะเหตุนั้น นามว่า อัญญาโกณฑัญญะนี้
นั่นเทียว ได้มีแล้วแก่

                พระผู้มีอายุโกณฑัญญะ
ด้วยประการฉะนี้แล.

 

                    
(โกณฑัญญะผู้มีอายุหมายถึงผู้อาวุโสที่สุดในปัญจัควัคคีย์ทั้ง ๕
ซึ่งได้เกิดดวงตา

                เห็นธรรมบรรลุเป็นอริยบุคคลขั้นอรหันต์
และได้เป็นพระภิกษุองค์แรกในพระพุทธ

                ศาสนาและเป็นพระอริยบุคคลคือพระอรหันต์ด้วย-ยับสินฝ่า)

 

                     
เป็นอย่างไรบ้างครับไท้ก๋าหยิ่นสมาชิกชุมชนฮากกาทุกท่าน หวังเป็นอย่างยิ่งว่า

                ท่านที่มีความสงสัยว่า
องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสรู้อริยสัจ ๔ ประกอบด้วย

                อะไรบ้าง
พระธรรมปฐมเทศนาพระธรรมจักรกัปปวัตนสูตรมีเนื้อหาใจความเป็น

                อย่างไร
ตอนนี้ก็ได้รู้แล้วนะครับว่า ธรรมจักรกัปปวัตนสูตรที่ทรงแสดงให้ปัญจัค

                วัคคีที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวันนั้น
ประกอบไปด้วย ธรรมที่เกิดทุกข์ คือ ขันท์ ๕ ประ

                กอบด้วย
รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ซึ่งไม่ใช่ตัวตนของเรา ไม่ใช่ตัวไม่ใช่

                ตน
อริยสัจ ๔ คือ ทุกข์ (ที่เกิดจากขันฑ์ ๕) สมุทัย นิโรธ และ มรรค คือทางแห่งการ

                ดับทุกข์
มีองค์ ๘ หรือหนทาง ๘ ประการ ซึ่งเป็นทางนำไปสู่ นิพพาน

 

                     บทคำแปลเนื้อหาของพระธรรมจักรกัปปวัตนสูตร
นี้ เป็นบทที่แปลจากพระคาถา

                ที่พระสังฆบูรพาจารย์ได้ร้อยกรองขึ้นเป็นภาษาบาลีสำหรับพระภิกษุสงฆ์หรือฆรา-

                วาสใช้สวดเพื่อเจริญสติ
และเป็นการสาธยายพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้านิยม

                สวดกันในวันพระ
สวดได้ทั้งพระภิกษุสงฆ์และฆราวาส บทคำแปลข้างต้นจึงถูกร้อย

                กรองให้เป็นไปตามต้นฉบับในภาษาบาลีที่เราใช้สวดกันอยู่ในปัจจุบันนี้
พี่น้องเพื่อน

                พ้องน้องพี่
ท่านใดสนใจใคร่มี พระคาถาพระธัมมจักรกัปปวัตนสูตร อาจจะไปซื้อได้

                ที่ร้านสังฆภัณฑ์
ร้านหนังสือธรรมมะ หรือหลาย ๆ วัดมักจะมีการพิมพ์แจกเป็นธรรม-

                ทาน
ขอให้หมั่นสวดทุกคืนวันในวันพระธรรมสวนะ จักได้ก่อให้เกิดปัญญาญานมีสติ

                มีสมาธิ
ได้โดยตรง ส่วนโดยอ้อมนั้นก็จักได้รับผลานิสงส์แห่งการสวดมนต์คือ

                เหล่าเทพเทวดาอารักษ์
พระภูมิ เจ้าที่ แม่ธรณี ผีบ้านผีเรือน เหล่าสัมภเวสีทั้งหลาย

                จักได้มีความยินดี
ทำให้เราเป็นที่รักของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เมื่อเราได้สวด

                แล้วเจริญสติ
แผ่เมตตา กรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้ เทวดา เจ้ากรรมนาย

                เวร
ผู้มีพระคุณ วิญญาณบรรพบุรุษ พระกษัตริยาธิราชเจ้า และสรรพสัตว์ทั้งหลาย

                จักส่งผลให้เรามีใจอิ่มเอิบ
สดใส มีสติ ทุกเมื่อ

                  

 

                  
เราเป็นชาวพุทธมามกะ จึ่งควรได้ทราบความหมาย ความเป็นมา และความสำ

                คัญ
ของวันสำคัญต่าง ๆ ในพระพุทธศาสนา เพื่อให้ได้ชื่อว่า เป็นชาวพุทธที่แท้

                จริง
ดังนั้น ลุงหนานปั๋นจึงเชิญชวนพี่น้องเพื่อนพ้องน้องพี่ ชาวโอเคเนชั่นทั้งหลาย

                ที่เป็นพุทธมามกะ
ได้เข้าวัด ทำบุญ ถือศีล งดอบายมุข ในวันอาสาฬหบูชาและวัน

                เข้าพรรษานี้
เพื่อความสุข ความเจริญ แด่ตัวท่านเอง และประเทศชาติบ้านเมือง

                จรรโลงไว้ซึ่งความมั่นคงแห่งบวรพุทธศาสนา
และถวายเป็นพระราชกุศลให้องค์

                พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลมหาราชอันเป็นที่รักยิ่งของพวกเราชาวไทยทุก

                คนพร้อมทั้งสมเด็จพระนางเจ้าฯ
พระราชินีนาถ พร้อมทั้งพระบรมวงศ์สานุวงศ์ทุก

                พระองค์
ให้มีพระพลานามัยสมบูรณ์ ฯลฯ เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของพวกเราชาวไทย

                ทุกคน
เทอญฯ.

 

หมายเหตุ-พระคาถาบทสวดนี้ในภาษาบาลีต้นฉบับที่แต่ละวัดทั่วประเทศไทยใช้สวดกันนั้น

                
เป็นบทสวดมนต์พระธรรมจักกัปปวัตนสูตร
ที่มีเนื้อหาใจความแก่พระภิกษุทั้งหลาย

                   ดังนั้น ในคำขึ้นต้น ที่ว่า ดูก่อน นั้น
จะเป็นคำว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะเป็นการ

                   บรรยายให้พระภิกษุสงฆ์
จึงขึ้นต้นด้วยดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แต่ลุงหนานปั๋นเอามา

                   ปรับเป็น “ดูก่อนปัญจัควัคคีย์” เพื่อให้เกิดการเห็นภาพว่าพระพุทธองค์ทรงตรัส

                   แสดงให้ปัญจัควัคคีย์ ฟังนั่นเอง

              
-พระปฐมเทศนาพระธรรมจักกัปปวัตนสูตรนี้ เปรียบเสมือนกงล้อแห่งธรรม คำ จักร

                
จึงเป็นที่มาแห่งสัญลักษณ์ประจำพระพุทธศาสนาของประเทศไทยคือวงล้อแห่ง

                   ธรรม ก็คือ ธรรมจักร นั่นเอง
นะครับไท้ก๋าหยิ่นทั้งหลาย

 

อานิสงฆ์ของการสวดมนต์ไหว้พระเป็นประจำ

 

หลักของการสวดมนต์ไหว้พระของพุทธศาสนิกชน พุทธบริษัททั้งหลาย ในศาสนาพุทธของเรานั้น ท่านว่า การสวดมนต์ เป็นการสรรเสริญคุณพระรัตนตรัย ยกย่องพระรัตนตรัย และ บูชาพระรัตนตรัย เป็นการสาธยายมนต์หรือพระธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งการสวดมนต์ในบทต่าง ๆ หลักจากการไหว้พระประจำวันแล้ว การสวดสาธยายมนต์ เป็นการทำให้จิตใจตั้งมั่นในการสวดมนต์ จึงทำให้ใจเป็นสมาธิ ได้กุศลจากการปฏิบัติบูชา ซึ่งเป็นบุญกุศลอย่างหนึ่ง ซึ่งได้บุญมากกว่าการให้ทาน เหล่าเทพยดาทั้งหลายตั้งแต่ ภุมมเทวดา คือพระภูมิ และ เทพทั้งหลายที่อยู่ร่วมกับคนเราในโลกมนุษย์นี้ ตลอดจนดวงวิญญานของอารักษ์ ผีปู่ย่า ผีบ้านผีเรือน สัมภเวสีต่าง ๆ เปรต อสูรกาย ไ้ด้มีโอกาสได้ยินเสียงสวดมนต์ของเรา จึ่งทำให้ ท่านเหล่านั้น มีความปีติยินดี ได้รับบุญกุศลที่เราสวดมนต์ไปด้วย จึ่งส่งผลให้เราผู้สวดมนต์เป็นที่รักของเทวดาและอมนุษย์ทั้งหลาย รวมถึงมนุษย์ทั้งหลาย เราจะเป็นคนที่มีความเมตตาในตัวเอง ปราศจากภยันตรายใด ๆ เนื่องจากเราได้สวดมนต์แผ่เมตตาแล้ว เทวดาทั้งหลายย่อมคุ้มครอง สัตว์เดรัจฉานต่าง ๆ ก็ไม่ทำร้ายเบียดเบียน เจ้ากรรมและนายเวรก็อโหสิกรรมให้

การสวดมนต์แล้ว จึงสมควรทำสมาธิไปด้วย และถ้าจะให้เกิดผลดีต่อตนเอง เกิดกุศลที่ดีให้เพิ่มขึ้น จึ่งควรรักษาศีล 5 ไปด้วยในตัว แล้วควรจะแผ่เมตตา กรวดน้ำลงดินทุกวันหลังจากการสวดมนต์ทำสมาธิและแผ่เมตตาแล้ว เพื่ออุทิศส่วนบุญส่วนกุศลที่เราได้ปฏิบัติบูชา ให้แก่ สรพพเทวดาทั้งหลาย บูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้าในอดีตที่ทรงพระคุณต่อประเทศชาติบ้านเมือง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวองค์ปัจจุบันอันเป็นที่รักยิ่งของเรา บรรพบุรุษทั้งหลายของเรา บิดามารดา ปู่-ย่า-ตา-ยาย ผู้มีพระคุณทั้งหลาย ครูบาอาจารย์ ญาติสนิท-มิตรสหาย บริวารคือลูกเมีย-สามี เจ้ากรรมและนายเวร ตลอดจน สัมภเวสี เปรต อสุรกายให้พ้นทุกข์และสุดท้ายคือสัตว์มีชีวิตทั้งหลายทุกชนิดในโลกนี้

 

ข้อควรไม่พึงปฏิบัติก่อนหรือหลังการสวดมนต์ 

ไม่ควรสวดมนต์เพื่ออ้อนวอนขอสิ่งนั้นสิ่งนี้ หรือสวดเพื่อมีความหวังว่าจะโชคดีมีชัย อย่างนี้ไม่ใช่หลักที่พระพุทธเจ้าและพระสงฆ์สาวกทรงสั่งสอน 

การสวดมนต์ไม่ใช่สวดเพื่อขอ และไม่ควรอย่างยิ่งที่จะสวดเพื่อขอสิ่งต่าง ๆ ทั้งรูปธรรมและนามธรรม

แต่สิ่งที่พอจะขอได้ คือ ขอให้ตัวเราเองและครอบครัว มีความสุขความเจริญ มีปัญญา มีสติ มีสมาธิ เพื่อความหลุดพ้น มีดวงตาเห็นธรรม เป็นกำลังสำคัญในการจรรโลงไว้ซึ่งบวรพระพุทธศาสนา เป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศชาติบ้านเมือง และขอส่งผลให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์อันเป็นที่เคารพรักยิ่งสูงสุดของเราคือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระพลานามัยดี สถิตย์เป็นมิ่งขวัญของเราไปชั่วกาลนาน

นอกจากนี้ ไม่ควรขอ ครับ ไท้ก๋าหยิ่น ขอให้เรามีสมาธิและปัญญา และสืบทอดพระพุทธศาสนาต่อไป อย่างนี้เป็นต้นครับ ไท้ก๋าหยิ่นทั้งหลาย

ขอความเจริญก้าวหน้าในธรรม จงบังเกิดแก่ไท้ก๋าหยิ่นทั้งหลายทุกท่านเทอญฯ.

                                ขอเรียนเชิญไท้ก๋าหยิ่น ทุกๆ ท่าน นำธรรมะของตัวเองมาแลกเปลี่ยนกันเพื่อถวายเป็นพุทธบูชาและถวายแด่ ในหลวง ของพวกเรา ที่บล๊อกนี้ นะครับ