อุปรากรอิตาเลี่ยนเล่นงิ้วจีน

คีตกวี "จาโคโม่ ปุคชินี่"

ปุคชินี่ใช้เวลา 4 ปี แต่งได้ถึงฉากแรกขององก์ที่ 3 ก็ล้มป่วยด้วยมะเร็งในลำคอ
ลูกศิษย์ของเขาคือ ฟรังโค อัลฟาโน่ ได้แต่งต่ออีกสองฉากจนจบ

ในการแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ ลา สกาล่า ในปี 1925
อาตูโร่ ตอสคานินี่ เป็นผู้กำกับวงดนตรี
มหาอุปรากรเรื่องนี้สำเร็จอย่างงดงาม เป็นหนึ่งในสองเรื่องที่
ปุคชินี่แต่งเรื่องราวของเอเซียตะวันออก นับเป็นเพชรน้ำเอกของ
ปุคชินี่ที่เข้าคู่กับ มาดามบัตเตอร์ฟลาย (สาวเครือฟ้าภาคญี่ปุ่น)
ที่ดังลือลั่นกระฉ่อนโลกที่ผม(จขบ.)รักและชอบมากแทบทุกเพลง
ในเรื่องทีเดียว..............เชิญต่อไปได้ครับ

องก์ที่ 1

ปักกิ่ง ที่มุมหนึ่งของนครต้องห้าม(วังหลวง)มีประกาศของราชสำนักว่า
เจ้าหญิงตูรานโด้ท์ประกาศจะเสกสมรสกับเจ้าชายองค์ใดที่สามารถทายปัญหา 3 ข้อได้ครบ
แต่ถ้าหากใครตอบผิดต้องถูกประหาร
กษัตริย์แห่งเปอร์เซียผู้ท้าตอบปัญหารายล่าสุดกำลังจะถูกประหารคืนนี้เมื่อพระจันทร์ขึ้น
ชาวเมืองผู้กระหายเลือดต่างมารอชมการประหารอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ
นางทาสของกษัตริย์องค์นี้นามว่า "หลิว" ร้องให้คนช่วยเมื่อเจ้านายผู้ชรากำลังถูกผลักล้มลง
เจ้าชายหนุ่มรูปหล่อจำได้ว่านั่นคือ "ติมูร์" พระบิดาผู้เป็นกษัตริย์ของชาวตาดที่หายสาบสูญไป
และเจ้าชายองค์นี้คือเจ้าชาย "คาลาฟ"
กษัตริย์ติมูร์กำลังเดินไปสู่เรือนจำ มีผู้ร้องขอให้เจ้าหญิงไว้ชีวิตผู้ถูกประหาร แต่ก็ไม่ได้รับพระกรุณา
นางยังโบกมือให้การลงทัณฑ์ดำเนินต่อไป เสียงนักโทษโหยหวนมาแต่ไกล
เจ้าชายคาลาฟตกหลุมรักเจ้าหญิงและแสดงความจำนงท้าตอบปัญหา
อำมาตย์ทั้งสามของเจ้าหญิงคือปิง แป็ง และป็อง พยายามห้ามเจ้าชายว่าอย่าเสี่ยงเลย
นางทาสหลิวก็ร้องไห้โศกาน้ำตานองเมือเจ้าชายคาลาฟลั่นฆ้องมรณะตรัสท้าเจ้าหญิงตูรานโด้ท์

องก์ที่ 2

ในจวนของอำมาตย์ปิง แป็ง และป็อง ต่างรันทดใจในความหฤโหดของรัชสมัยนั้น
ต่างภาวนาให้เจ้าหญิงเกิดความรักเสียทีจะได้เปลี่ยนพระทัยที่เยือกแข็งมาสู่ความรักที่อ่อนหวาน
องค์จักรพรรดิ์ผู้ชราประทับบนบัลลังก์สูงในท้องพระโรง ตรัสสั่งให้คาลาฟถาม
เจ้าหญิงตูรานโด้ท์ทรงก้าวออกมาเล่าเรื่องราวของพระเจ้าย่าขององค์หญิงนาม "โหลวหลิง"
ที่ทรงถูกปลงพระชนม์อย่างทารุณโดยเจ้าชายผู้รุกราน...
นี่คือสาเหตุแห่งความแค้นของเจ้าหญิงที่ทรงมีต่อเจ้าชายทุกๆองค์
จึงตัดสินพระทัยที่จะไม่มีทางที่จะทรงเสกสมรสกับเจ้าชายใดๆ

ฝูงชนที่มุงดูการท้าทายถามตอบโห่ร้องยินดี
แต่เจ้าหญิงกลับทูลขอให้องค์จักรพรรดิ์อย่ายอมให้นางแต่งงานกับเจ้าชายแปลกหน้า
แต่เจ้าชายคาลาฟก็ได้แสดงความใจกว้างโดยเสนอว่า
หากองค์หญิงสามารถรู้นามของเขาก่อนรุ่งสางจะทรงยอมสละชนมชีพของพระองค์

องก์ที่ 3

ในพระราชอุทยานหลวง เจ้าชายคาลาฟรำพึงถึงความเจ็บปวดแห่งมรณะ
ผู้คนในปักกิ่งต่างไม่อาจข่มตาหลับได้หากเจ้าหญิงยังไม่ทรงทราบชื่อเจ้าชายแปลกหน้า
เจ้าชายคาลาฟยังทรงสำราญพระทัย แต่อำมาตย์ทั้งสามยังพยายามติดสินบนให้เจ้าชายยกเลิกสัญญา
กระทั่งฝูงชนก็ยังควักมีดออกมาข่มขู่จะฆ่าคาลาฟหากไม่บอกชื่อออกมา
ทหารลากตัวนางทาส "หลิว" และกษัตริย์ "ติมูร์" ออกมาข่มขู่คุกคามอย่างน่ากลัว
เจ้าชายคาลาฟทรงย้ำว่าไม่มีใครแน่ๆที่รู้ความลับ(ชื่อ)ของพระองค์
เจ้าหญิงตูรานโด้ท์สั่งให้ "ติมูร์" เผยความจริง
นางทาส "หลิว" ร้องบอกว่ามีเธอคนเดียวที่รู้ความจริง แต่ไม่ยอมบอกแม้ถูกทรมาณ
เจ้าหญิงตูรานโด้ท์ทรงประทับใจในความอดทน ทรงตรัสถามนางทาส "หลิว" อีกครา
นางทาสตอบว่า "รัก"
เจ้าหญิงให้สัญญาณทหารเร่งทรมาณมากขึ้น นางทาสจึงแย่งมีดจากทหารแทงตัวเองตาย
กษัตริย์ติมูร์จึงอุ้มร่างนางออกไปอย่างโศกเศร้า
เจ้าหญิงตูรานโด้ท์เผชิญหน้ากับคาลาฟ
ทรงจดจ้องกันอยู่นานจนกระทั่งเจ้าชายผวาเข้ากอดและทรงจุมพิตนาง
เจ้าหญิงตูรานโด้ท์ทรงรู้รสสัมผัสครั้งแรกแห่งจุมพิตรัก แล้วทรงกรรแสง และเจ้าชายก็ทรงทราบว่าชนะแล้ว
จึงตรัสบอกนามกับนาง ประชาชนโห่ร้องด้วยความยินดีปรีดา
เจ้าหญิงตูรานโด้ท์ทรงประกาศว่า นามของเจ้าชายคือ "รัก"

....................................................

รูปประกอบเมื่อเปิดแสดงที่ไต้หวันราวปี 1984