ไหง่มีเพลงของฮากกามาให้ฟัง

อาปักไช้วี่ฟัดครับ

อากุงของไหง่เป็นเครือญาติกับเจ้าของตลาดกิมหยงครับ

 แซ่ชี(เซี่ยงฉี)จากเจียวเหลี่ยงเหมือนกัน

แต่ลูกหลานของ กิมหยงไท้กุง ใช้นามสกุลไทยครับ คือนามสกุล ฉัยยากุล

                 ไหงเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า การเรียนนั้น สามารถเรียนได้ตลอดเวลาและตลอดชั่วอายุของคน ๆ หนึ่งเลยทีเดียว ดังนั้น ในปัจจุบันนี้ เราจะเห็นผู้เฒ่าผู้แก่ ที่ในอดีต มีความยากจนข้นแค้น ไม่เคยเรียนหนังสือ เมื่อแก่ชรามาแล้ว มีความสุขสบายแล้ว มีลูก-หลานเลี้ยงดูแล้ว สิ่งหนึ่ง ที่ท่านผู้เฒ่าเหล่านั้น อยากทำมากที่สุด เพราะส่วนลึกในจิตใจสมัยเป็นคนหนุ่มสาวและวัยรุ่น ท่านไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือเหมือนกับคนอื่น ๆ หรือเพราะต้องเสียสละให้น้อง ๆ ได้เรียน พอท่านอายุได้ เจ็ดสิบกว่า แปดสิบ เราจะเห็นข่าวอยู่บ่้อย ๆ ว่า มีผู้สูงวัย มาร่วมลงทะเบียนเป็นนักศึกษาภาคปกติร่วมกับเด็ก ๆ อายุ สิบเจ็ดสิบแปด มีตัวอย่างมากมายทั้งในประเทศไทยก็ได้เห็นข่าวหลายท่านเช่นคนป้าคนหนึ่งที่จังหวัดลำปาง ป่านนี้ได้ปริญญาไปแล้ว ในประเทศจีนก็เหมือนกันเราจะอ่านข่าวพบว่า มีอากุงแก่ ๆ ลงทะเบียนเรียนร่วมกับเด็กรุ่นหลานเหลน ท่านเหล่านี้อยากเรียนเพื่อช่วยให้สมองได้มีการพัฒนาการบ้าง ส่วนหนึ่ง และเพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปในวัยหนุ่มสาวอีกส่วนหนึ่ง ไม่ได้มุ่งหวังที่จะเรียนเอาวุฒิการศึกษาไปใช้ทำอะไร อย่างมากก็แค่เพื่อความสะใจ-ภูมิใจ และัได้พัฒนาสมองและมีเพื่อนต่างวัยต่างความคิดก็เท่านั้นเอง - สิ่งนี้ไหงว่าเป็นสิ่งที่น่ายกย่องนับถือมากเลยนะ

              อีกอย่างหนึ่ง ไหงทราบมาว่า(จากข้อการสรุปผลทางการวิจัยอย่างเป็นทางการนะ) เขาบอกว่า คนเรา ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงวัยใดก็ตาม โดยเฉพาะวัยเด็กเล็ก ๆ ตั้งแต่อนุบาลไปจนถึงประถม-มัธยม ถ้ามีโอกาสได้เรียนภาษาต่างประเทศที่ไม่ใช่ภาษาเกิดของตัวเอง จะทำให้สมองมีการพัฒนาอย่างดีมาก เพราะจะต้องใช้พื้นที่ว่างของสมองในการจดจำคำศัพท์และไวยากรณ์ของแต่ละภาษา ดังนั้น เราจะเห็นได้ว่า คน ๆ หนึ่ง ที่พูดภาษาต่างประเทศได้ 5-6 ภาษา (ยกตัวอย่างเช่นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงตรัสภาษาอังกฤษ-ฝรั่งเศส-เยอรมัน-อิตาลี-ลาติน-และบาลีได้อย่างแตกฉาน-และสามารถยอมรับได้ว่าพระองค์่ท่านเป็นอัจริยะจริง ๆ รวมถึงสมเด็จพระเทพฯ ด้วยที่ทรงภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส ไทย บาลี-สันสกฤต และภาษาจีนกลาง ได้อย่างแตกฉานทั้ง ๆ ที่ทรงเริ่มศึกษาภาษาจีนกลางเมื่อมีพระชนม์มายุได้ เกือบจะห้าสิบชันษาเข้าไปแล้ว)

              ที่สำคัญ ไหงเพิ่งทราบว่า ตอนนี้ กฎหมายไทยเขาก็ไม่มีกำหนดอายุขั้นสูงในการสมัครเรียนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ขึ้นไปแล้ว ไม่มีจริง ๆ (การกำหนดอายุขั้นต่ำอาจจะมีว่า อายุไม่ต่ำกว่า 12 ปีในชั้น ม.1 เป็นต้น) เขาจะกำหนดอายุขั้นต่ำและกำลังเรียนหรือจบ ป.6 หรือเทียบเท่า มีสิทธิสมัครเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษา ได้ โดยดูที่ลูกของไหง่ ชิงชิง เป็นตัวอย่างไหงจึงรู้ว่า ประเทศไทยไม่ได้กำหนดอายุของนักเรียนที่สมัครสอบเข้าเรียนต่อในโรงเรียนของรัฐเลย ไม่มีจริง ๆ คือลูกสาวไหง่สมัครสอบเข้าชั้่น ม.1 โปรแกรมอัจริยภาพทางวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ และโปรแกรม 2 ภาษา ที่โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย ซึ่งเ็ป็นโรงเรียนของรัฐบาลที่มีชื่อเสียงที่สุดในภาคเหนือ และติดอันดับ 1 ใน 20 ของประเทศไทย

              ในข้อกำหนดคุณสมบัติของผู้สมัคร นอกจากบอกว่า กำลังศึกษา ป.6 หรือจบแล้ว หรือเทียบเท่า ป.6 โดยไม่จำกัดอายุ อย่างนี้ก็เท่ากับว่า คุณลุง คุณป้า คุณตา คุณปู่ ทั้งหลาย ก็มีสิทธิสมัึครสอบเข้าเรียนได้ ถ้าสู้เด็กได้ ไหงเห็นแล้วทึ่งจริง ๆ จึงสรุปเอาเองว่า เดี๋ยวนี้ประเทศไทย เขาไม่ปิดกั้นคนด้อยโอกาสทางการศึกษาในอดีต และให้โอกาสในการเข้าเรียนได้ ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 1 เป็นต้นไป (ซึ่งก็คงไม่มีใครใจกล้าบ้าบิ่นพอที่จะเข้าไปเรียนร่วมกับเด็กคราวหลานปู่หรือคราวเหลน-ส่วนใหญ่น่าจะใช้ช่องทางทางการศึกษานอกโรงเรียน และในระดับ อุดมศึกษาที่รามคำแหง และ มสธ. หรือราชภัฏ) ถ้าเกิดมีคุณตาคุณยายสักคนหนึ่ง แอดมิชชั่นเข้าเรียนภาคปกติกับมหาวิทยาลัยปิดทั้งของรัฐและเอกชน สักคนหนึ่ง คงเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วโลกแน่นอน

              สรุปแล้ว "เรามาเรียนกันให้มาก ๆ เถอะ"